ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องนั่งเล่นกว้างขวางของเพนท์เฮาส์หรู แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องนอกที่สาดส่องผ่านกระจกใสบานยักษ์เข้ามาสะท้อนให้เห็นควันบุหรี่ที่ลอยละล่องเป็นสาย
เรืองนิ่งเงียบอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง นัยน์ตาคมกริบจ้องมองร่างบอบบางของฝ้ายที่นอนขดตัวสะอื้นไห้อยู่ข้างกาย ชุดเดรสสีดำที่ขาดวิ่นและรอยแดงช้ำตามผิวเนื้อนวลเนียนเป็นหลักฐานชั้นดีของพายุสวาทที่เพิ่งผ่านพ้นไป นักล่าหนุ่มถอนหายใจยาวก่อนจะเอื้อมมือหนาที่หยาบกร้านไปลูบไล้แผ่นหลังเนียนอย่างเบามือ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก แต่ความหึงหวงที่ฝังรากลึกกลับมีอำนาจเหนือกว่าทุกสิ่ง
"หยุดร้องได้แล้วฝ้าย... มึงก็รู้ว่ากูเกลียดน้ำตา"
เสียงทุ้มต่ำของเรืองเอ่ยขึ้นพยายามบังคับไม่ให้สั่นเครือ เขารวบร่างที่สั่นระริกของเมียเด็กเข้ามาแนบอกแกร่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงปนกับกลิ่นกายสาวที่เขาโหยหาทำให้ใจที่แข็งกระด้างเริ่มอ่อนลง
"ที่กูทำไป... มึงค
