เสียงล้อรถบดขยี้กับถนนลูกรังที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณโกดังเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ถูกทิ้งร้างมานาน เรืองดับเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ด้วยอารมณ์ที่ยังคุโชนเป็นไฟ นัยน์ตาคมกริบของนักล่าหนุ่มปรายมองร่างบอบบางของฝ้ายที่นั่งตัวสั่นอยู่เบาะข้างๆ เธอสวมเสื้อเชิ้ตตัวยาวของเขาที่ถกสูงขึ้นจนเห็นรอยรักสีกุหลาบที่ต้นขาเด่นชัด
"ลงมาฝ้าย... กูจะให้มึงดูว่าคนอย่างไอ้วิทย์ มันควรจะได้รับบทเรียนแบบไหน!"
เรืองเอ่ยเสียงเย็นเยือกก่อนจะกระชากประตูรถแล้วดึงแขนเรียวให้ลงมาตามอย่างไม่ปรานี
ฝ้ายเดินโผเผตามแรงกระชากของอสูรร้ายเข้าไปในโกดังที่มืดสลัวและอับชื้น กลิ่นสนิมและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ทำให้เธออยากจะอาเจียน ทันทีที่ก้าวเข้าไปกลางโถงกว้าง แสงไฟสีส้มสลัวส่องกระทบร่างของ 'วิทย์' ที่ถูกมัดติดอยู่กับเก้าอี้เหล็ก สภาพของมันดูไม่ได้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยโอหังบัดนี้บวมช้ำและเต็มไปด้วยเลือด นัยน์ตาของมันเบ
