เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ตัดกับลมทะเลดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณเพนท์เฮาส์ลอยฟ้าส่วนตัวบนเกาะหรูหราที่ถูกโอบล้อมด้วยน้ำทะเลสีครามเข้ม เรืองอุ้มร่างที่ยังคงอ่อนเพลียของฝ้ายลงจากเครื่องด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยอำนาจ นัยน์ตาคมกริบของนักล่าปรายมองไปรอบๆ เกาะส่วนตัวที่เขาซื้อไว้เพื่อกักขัง 'สมบัติ' ล้ำค่าชิ้นนี้โดยเฉพาะ ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต และไม่มีทางออก... นอกจากเขาจะเป็นคนพาเธอไปเอง
"ถึงบ้านใหม่ของเราแล้วนะฝ้าย... ที่นี่จะไม่มีไอ้วิทย์ หรือไอ้หน้าไหนมาวุ่นวายกับมึงได้อีก!"
เรืองเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพรางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ฝ้ายค่อยๆ ลืมตาขึ้นมามองสภาพรอบตัวด้วยความหวาดหวั่น เธอเห็นเพียงหน้าผาสูงชันและเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้าหาฝั่งอย่างรุนแรง
เขาพาเธอเข้ามาในวิลล่าหรูที่ตกแต่งด้วยกระจกใสรอบด้านมองเห็นวิวทะเลได้แบบ สามร้อยหกสิบ องศา เรืองวางฝ้ายลงบนเตียงกว้างสีขาวสะอาดตาที่ตั้งอยู
