เสียงเครื่องยนต์เรือสปีดโบ๊ทหรูมูลค่าหลายสิบล้านคำรามกึกก้องไปทั่วเวิ้งอ่าวสีครามเข้ม เรืองบังคับเรือพุ่งทะยานออกสู่ทะเลลึกด้วยความเร็วสูงอย่างชำนาญ มือข้างหนึ่งกุมพวงมาลัยไว้อย่างมั่นคง
ส่วนอีกมือกลับรวบเอวบางของฝ้ายที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้เข้ามาแนบชิดกับแผงอกล่ำ ฝ้ายที่บัดนี้มีเพียงเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเรืองคลุมกายที่เต็มไปด้วยคราบทรายและน้ำเกลือ นั่งตัวสั่นระริกเมื่อลมทะเลแรงๆ ปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่แดงช้ำไปทั่วร่างจากศึกหนักริมหาดเมื่อครู่
"พี่เรือง... ฮึก... ขับช้าๆ หน่อยได้ไหมคระ ฝ้ายจะสำลักน้ำตายอยู่แล้วคระ พอก่อนเถอะนะคระ"
ฝ้ายอ้อนวอนเสียงแหบพร่า พยายามจะรั้งสาบเสื้อให้ปิดบังทรวงอกที่กระเพื่อมไหว แต่ความแรงของลมที่ตีเข้าหน้ากลับทำให้ทุกอย่างดูทุลักทุเลและเซ็กซี่เกินกว่าที่นักล่าอย่างเรืองจะทนไหว
"สำลักน้ำทะเลน่ะมันแค่เรื่องจิ๊บๆ ฝ้าย... มึงต้องเตรียมตัวสำลัก 'น้ำ' ของกูต่างหากที่ขอ
