เสียงน้ำหยดลงบนพื้นหินดัง 'ติ๋ง... ติ๋ง...' สะท้อนก้องไปตามเพดานถ้ำมรกตที่มืดสลัวและเย็นเยือก แสงแดดรำไรที่ลอดผ่านปากถ้ำเข้ามาสะท้อนกับผนังหินปูนจนเกิดเป็นสีเขียวมรกตดูสวยงามอย่างน่าประหลาด เรืองอุ้มร่างบางของฝ้ายเดินลึกเข้าไปข้างในทางเดินที่คดเคี้ยว กลิ่นอายความชื้นและไอเย็นของหินทำให้ฝ้ายต้องซุกหน้าลงกับแผงอกล่ำเพื่อหาความอบอุ่น
"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายหนาวคระ ที่นี่มันมืดจังเลย"
ฝ้ายพึมพำเสียงสั่นพร่า ร่างกายของเธออ่อนปรกเปียกราวกับขี้ผึ้งลนไฟจากการถูกนักล่าหนุ่มรุกรานมาตลอดทั้งทางเรือ
"มืดสิดี... มึงจะได้โฟกัสแค่ที่ตัวกูคนเดียวไงฝ้าย"
เรืองเอ่ยเสียงทุ้มต่ำพลางวางร่างบางลงบนโขดหินเรียบเนียนใจกลางถ้ำที่ถูกน้ำเซาะจนมนลื่น เขาจูบซับที่หน้าผากมนอย่างแผ่วเบา แต่ทว่าในวินาทีนั้นเอง... สัญชาตญาณนักล่าของพยัคฆ์ร้ายก็ทำงานฉับพลัน!
"ใครซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น... ไสหัวออกมา!"
เรืองตะคอกลั่นถ้ำจนเ
