ภราดรนั่งอยู่บนเบาะด้านหลังของรถยนต์คันหรู มองหนุ่มสาวที่เดินจับมือกันเข้าไปในคอนโดมิเนียมราคาแพง มือใหญ่กำแน่นแล้วทุบกระจกรัว ๆ ด้วยความเจ็บใจ
ต่อให้มุกไหมใส่หมวกและหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าแค่ไหน เขาก็จำเธอได้
“เวลาความสุขกำลังจะหมดแล้ว น้องไหม”
กรามแกร่งขบแน่นจนสันขึ้นนูน ดวงตาวาววับจ้องเขม็งไปยังทางเข้าคอนโดมิเนียมแห่งนั้น ก่อนจะร้องสั่งลูกน้องมือขวา
"ไปบ้านคุณมณี"
“ครับ นาย”
ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง รถยนต์ที่ขับเคลื่อนเต็มกำลังสมราคาก็มาจอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ของดาราสาว เขาเดินเข้าบ้านไปก็เจอกับมณีที่กำลังอาละวาดกับคนรับใช้เมื่อได้รับรายงานว่าสามีเธอออกไปหาบ้านเล็กบ้านน้อยอีกแล้ว
“อ้าว ดร มาหาน้าเหรอจ๊ะ” หันไปทักทายชายรุ่นลูกด้วยใบหน้าเจื่อนสนิท
“สวัสดีครับคุณน้า ขอโทษนะครับที่ผมมาไม่บอกไม่กล่าว”
“ไม่เป็นไรจ้ะ เข้ามานั่งก่อนสิ พวกหล่อนออกไปได้แล้ว รีบเอาน้ำมารับแขก”
ถลึงตาใส่แ
