“ปล่อยยัยไหมนะเหนือ แล้วแกก็ไปแต่งตัว แกต้องกลับบ้านกับแม่เดี๋ยวนี้”
มุกไหมพยักหน้ายอมจำนน ก่อนจะจับมือคนรักเดินเข้าห้องเพื่อไปแต่งตัว ไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกระเป๋าสะพายแบรนด์เนมใบโปรด
“ไหมไปก่อนนะเหนือ เดี๋ยวถึงบ้านแล้วโทรหา”
“ครับ รีบโทรหาผมนะ”
มณีคว้ามือมุกไหมแล้วพาเดินออกจากห้อง ภราดรเดินมาเผชิญหน้ากับทิศเหนือ แค่นหัวเราะหยันแล้วผลักอกแกร่งเบา ๆ
“เสียใจด้วยว่ะ ไอ้อ่อน เมียแกกำลังจะกลายเป็นเมียฉันแล้ว”
ทิศเหนือกัดกรามกำมือแน่นข่มอารมณ์ มองตามภราดรที่เดินออกจากห้องไป ที่เขาไม่สาวหมัดใส่หมอนั่นให้หายแค้นเพราะหากเขาแตะต้องผู้ชายคนนั้น เครดิตที่เขามีอยู่น้อยนิดคงหายเกลี้ยง แม่ของมุกไหมคงไม่มีทางยอมให้เขาคบกับเธอ
เมื่อบานประตูห้องสุดหรูปิดลง เขาก็ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา ยกมือเสยผมด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะปาแจกันดอกไม้อัดพื้นเพื่อระบายอารมณ์
“แม่ง...ถ้ามึงแตะต้องเมียกู มึงตายแน่ไอ้เหี้ย”
