หลังจากที่ลุงกล่ำปลดปล่อยเต็มที่ เสียงหอบพร่าของเขายังคงสะท้อนกลางสวน ร่างหนากอดร่างเล็กที่แทบหมดแรงแนบอกอยู่นาน กระทั่งสติกลับมาพร้อมความกังวลบางอย่าง เขารีบหันไปมองทางเดินสวนที่ทอดยาวสู่ลานบ้าน ดวงตาหื่นกระหายเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นแววระแวดระวังทันที
“ไม่ได้แล้วออม…ป้าแดงคงใกล้กลับจากตลาดแล้ว รีบแต่งตัวเถอะ”
เขาพึมพำเสียงพร่า หอบหายใจแรงพลางก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นอย่างลวกๆ แล้วนำมาสวมทันที ออมเองก็ไม่ต่างกันแม้เธอจะยังเพลียอยู่ก็ตาม
มือหนาจับแขนเล็กดึงให้ลุกขึ้น แม้ออมจะยังอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ แต่เขาก็สอดแขนโอบพยุงเธอเข้ากับอกหนา
“เดินไหวมั้ย…ลุงจะพากลับบ้านเดี๋ยวนี้”
ร่างบางพยักหน้าเบาๆ ดวงตาฉ่ำเยิ้มยังพร่าไหวด้วยความเสียวซ่าน เธอซบหน้าลงกับอกเขาอย่างหมดเรี่ยวแรง ปล่อยให้ลุงกล่ำพยุงร่างเล็กของเธอออกจากสวนอย่างเร่งรีบ
ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเร่าร้อนที่ยังคงตกค้างและ
