ค่ำคืนนี้บ้านทั้งหลังเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงจักจั่นแว่วมาจากนอกหน้าต่าง ออมนอนตะแคงกอดผ้าห่มแน่นราวกับจะหาที่พึ่งพิง แต่หัวใจกลับเต้นแรงไม่หยุด ราวกับยังติดอยู่ในห้วงอ้อมแขนของลุงเขย
เธอพลิกตัวไปมาพยายามข่มตาให้หลับ แต่ยิ่งหลับตาภาพและสัมผัสของลุงเขยเมื่อตอนหัวค่ำกลับยิ่งชัดเจนขึ้นทุกที มือหนาที่แนบแน่น เสียงหายใจร้อนผ่าว และสายตาคมกริบที่ทำให้ร่างบางสั่นสะท้าน ไฟราคะที่เขาจุดขึ้นในใจเธอ ไม่เพียงไม่ดับลง หากยิ่งโหมแรงจนเธอทรมานกับความอารมณ์ที่คั่งค้าง
ผ้าห่มที่กอดไว้แนบอกไม่อาจทดแทนสัมผัสของเขาได้ ออมยกมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองแผ่วเบา ความร้อนรุ่มแล่นวาบไปทั่วกาย ความสับสนตีกันระหว่างความผิดบาปกับแรงปรารถนาที่ไม่อาจควบคุม
เธอหลับตาแน่น น้ำเสียงพร่าแผ่วของลุงเขยยังคงก้องอยู่ในหู และหัวใจเธอรู้ดีว่าหากลุงกล่ำก้าวเข้ามาในห้องอีกครั้ง คืนนี้เธอคงไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะปฏิเสธเขา เพราะไฟราคะ
