แสงแดดตอนสายส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่าง ม่านผืนหนาพอจะทำให้ห้องยังมืดสลัว ร่างบางของออมยังคงนอนซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม เพราะความอ่อนเพลียจากค่ำคืนที่ผ่านมา
เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่พยายามจะเดินเบาแว่วเข้ามาใกล้ประตู ออมหัวใจเต้นแรงทันที ก่อนที่ประตูไม้จะถูกแง้มออกอย่างระมัดระวัง เงาร่างสูงใหญ่ของลุงกล่ำปรากฏขึ้น เขากวาดตามองรอบห้องเพื่อให้แน่ใจว่าป้าแดงไม่อยู่ ก่อนจะปิดประตูเบาๆ แล้วก้าวเข้ามา
“ออม!”
เสียงทุ้มพร่ากระซิบเบา แต่กลับทำให้ร่างบางใต้ผ้าห่มสะดุ้ง ออมรีบหันหน้าหนี ไม่กล้าเงยขึ้นสบตา ความอายและความหวั่นไหวประดังเข้ามาในใจ
ลุงกล่ำเดินเข้ามาใกล้ นั่งลงข้างๆ ร่างบาง มือหนายก ขึ้นลูบแก้มแดงจัดที่ยังมีร่องรอยความเหน็ดเหนื่อย
“เหนื่อยไหมออม...ลุงเป็นห่วงนะ”
น้ำเสียงเขาอ่อนลง แต่แววตากลับยังมีประกายหื่นกระหายแฝงอยู่
ออมหอบหายใจเบาๆ ดวงตาฉ่ำเยิ้มเหลือบขึ้นสบเขาแวบหนึ่งแล้วรีบหลุบตาลง ใจเธอทั้ง
