แดดยามบ่ายสาดลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ออมลืมตาขึ้นช้าๆ ร่างเล็กยังอ่อนแรงจนแทบจะขยับไม่ไหว ความเมื่อย ล้าแล่นไปทั่วกายเตือนให้เธอจำได้ทุกสัมผัสที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นส่ำเพียงแค่หวนคิด
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ผมยาวสลวยปรกหน้า ร่องรอยแดงช้ำบางจุดยังซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าที่เพิ่งหยิบมาสวมลวกๆ ออมถอนหายใจยาว ตั้งใจจะซ่อนทุกอย่างไว้ใต้ท่าทีเรียบร้อยปกติ
เสียงประตูห้องถูกเคาะเบาๆ ก่อนป้าแดงจะชะโงกหน้า เข้ามา
“ออม! ตื่นแล้วเหรอลูก ป้าทำข้าวต้มไว้ กินหน่อยนะ จะได้มีกำลัง”
“ค่ะป้า…ออมดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ”
ออมตอบรับพร้อมทั้งยิ้มจางๆ พยายามไม่ให้เสียงสั่น เธอรวบผ้าห่มแน่น กลัวว่าป้าแดงจะเห็นร่องรอยที่ที่ลุงกล่ำฝากเอาไว้
ป้าแดงเดินเข้ามาจัดถ้วยข้าวต้มวางไว้ข้างที่นอน มองหลานสาวด้วยแววตาเป็นห่วง
“ก็บอกแล้วว่าไม่ชินงานสวนก็ไม่ต้องฝืน เหนื่อยก็พักไปเถอะ ป้าไม่อยากให้หักโหม”
