“ฝ้าย...ปุยฝ้าย” เอกซ์สวมกอดร่างบางเอาไว้จากด้านหลังในขณะที่ เจ้าตัวกำลังจัดดอกไม้ลงแจกันเช่นที่ทำมาตลอดสี่ปี
“พี่คิดถึงเรานะ” เสียงทุ้มอ่อนหวานอย่างที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อนเธอสัมผัสได้ถึงความคิดถึงที่ส่งผ่านมาทางอ้อมกอดนี้
“ค่ะ ฝ้ายรู้ พ่อพี่บอกฝ้ายมาตลอดเกือบสี่ปี”คนตัวโตใจหวิว แต่เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้หัวใจดวงน้อยสั่นไหวแค่ไหนที่คนที่เอยคิดถึงมาตลอดอยู่ใกล้แค่นี้แล้ว
“พี่ขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมารวมทั้งเรื่องเพนนี่ด้วย พี่ไม่ขอให้ฝ้ายยกโทษให้หรอกนะเพราะพี่รู้ดีว่าฝ้ายเจ็บปวดพี่ไม่ขอให้ฝ้ายลืมด้วยแต่พี่ ขอแค่เพียงฝ้ายไม่ไล่พี่ไปอีกก็พอแล้ว” คางหนักซบลงบนไหล่มนอย่างวางใจ
“ปล่อยฝ้ายค่ะ เดี๋ยวเพนนีมาเห็นเข้า” ร่างเล็กพยายามสะบัดกายออก ให้ห่างจากเขาก่อนที่เธอจะใจอ่อนไปมากกว่านี้
เมื่อได้เผชิญหน้ากันอย่างเต็มตาเอกซ์ก็ยิ่งหลงรักผู้หญิงตรงหน้ามากขึ้นไปอีก เพราะเธอไม่ใช่สาวที่สวมแว่นหนาเ
