ในขณะที่เอาและปุยนุ่นกำลังมีความสุขแต่เอกซ์กลับเหมือนตายทั้งเป็น เขาได้แต่ดื่มเหล้าทั้งเข้ากลางวันและเย็นเพราะอย่างน้อยมันก็ช่วยให้เขาเจ็บปวดน้อยลง ไม่ต้องทรมานจากความคิดถึงลูกและเมียที่หายไป อย่างไร้ร่องรอย เวลานี้มันก็ผ่านมาหลายปีแล้วไม่รู้ว่าตอนนี้ปุยฝ้านกับลูกจะเป็น อย่างไรบ้าง เขาทั้งตามหาทั้งให้นักสืบค้นหาแต่ก็ไม่พบเลย
“เอกซ์ลูกจะกินมันอีกก็ได้นะ เดี๋ยวพ่อให้คนของเราไปหามาให้อีก” ท่านเจคอบตบบ่าลูกชายที่ตอนนี้ร้องโอดครวญถึงคนที่หาไม่พบ
“พ่อ ได้โปรดบอกผมมาเถอะว่าพ่อเอาฝ้ายกับลูกของผมไปไว้ที่ไหน” ลูกชายขอร้องทั้งน้ำตาแต่ผู้เป็นบิดากลับทำเพียงแค่ยิ้มตอบอย่างปรานี
“พ่อว่าผู้หญิงคนนั้น เขาคงไม่มีตัวตนอยู่แล้วล่ะ แกอย่าตามหาอีกเลย เขาอยู่ในที่ที่เหมาะสมกับเขาแล้ว"
“พ่อครับ ได้โปรดผมอ้อนวอนพ่ออยู่นะ ผมรู้ว่าพ่อทำให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้"
“พ่อไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น อย่ากล่าวหาคนในครอบครัว
