แค่อยากดูแล

“กูว่ามึงคิดมากไปแล้ว กูแค่อยากดูแลเขาให้ดีที่สุด ไอ้แค่ห้องขนมมันทำให้เขาอยู่ที่นี่ตลอดไปไม่ได้หรอก” ภากรบอกปัด “กูก็แค่เตือน แต่ถ้ามึงไม่คิดอะไรกับน้องเขาก็ดี กูว่าน้องเขาน่ารัก” ชานนท์พูด “กูยังไม่อยากให้นุทมีแฟน” ภากรพูดทันที “เออ.. ไม่ต้องมากันท่าหรอก ใครจะไปทำอะไรเด็กว้า...” ชานนท์หัวเราะ จากนั้นทั้งสองจึงเข้าเรื่องงาน ภากรตกลงให้ชานนท์จัดการออกแบบเรือนหลังเล็กซึ่งเดิมเป็นโรงรถเก่า ดัดแปลงให้เป็นห้องทำขนม มีระบบระบายอากาศที่ได้มาตรฐาน “โอเคเดี๋ยวกูไปเขียนแบบพร้อมจัดการขออนุญาตต่อเติมให้เสร็จ ไม่เกินเดือนนึงเรียบร้อย” ชานนท์รับปาก งานเล็กๆ แค่นี้ไม่ได้ยากอะไร เงินพร้อม คนพร้อมก็ไร้ปัญหา ชานนท์กลับไปพร้อมกับแม่บ้านคนใหม่มารายงานตัว เธอเป็นหญิงอายุ 35 ปีชื่อบัว พูดเก่งอัธยาศัยดี “บ้านนี้อยู่กันแค่สองคนคือผมกับนุท พี่บัวมีปัญหาอะไร หรือในห้องพักอะไรขาดเหลือบอกนุทได้เลยนะครับ” ชมพูนุทพาเธอไปดูห้องพักที่อยู่ชั้นล่างออกไปหลังครัวแยกเป็นสัดเป็นส่วนมีทางเดินเชื่อมกับตัวบ้าน เพราะภากรเคยบอกเธอไว้ตั้งแต่เช้าว่า “พี่ไม่ชอบให้มีคนอื่นเดินไปเดินมาในบ้านนอกเวลางาน” “งั้นนุทล่ะคะ นุทจะรบกวนพี่กรด้วยรึเปล่า” เด็กสาวถามเธอไม่รู้ว่าชายหนุ่มรวมถึงเธอด้วยไหม “พี่พูดถึงคนอื่นไม่ใช่นุท” แล้วเขาก็ทำสีหน้าเหมือนหงุดหงิด จนเธอไม่กล้าถาม เด็กสาวเปิดประตูห้องพักของแม่บ้าน และส่งกุญแจห้องให้บัว “พี่บัวลองดูนะคะว่ามีอะไรขาดเหลือไหม นุทยังไม่ได้มาดูให้เลยค่ะ” บัวเปิดไฟเช็คทุกดวง ทดลองเปิดน้ำไม่มีปัญหาอะไร เธอจึงหันมาหาเด็กสาว “คงไม่มีอะไรขาดหรอกค่ะคุณนุท เดี๋ยวดิฉันทำความสะอาดเองค่ะ เย็นนี้คุณจะให้ทำอาหารเย็นเลยไหมคะ” “ไม่เป็นไรค่ะพี่บัว พี่กรบอกไว้ว่าให้พี่เริ่มงานพรุ่งนี้ แต่ถ้าพี่จะทำกับข้าวทานเองก็ใช้ครัวได้เลยนะคะ” ชมพูนุทปล่อยให้แม่บ้านคนใหม่จัดการห้องพักและธุระส่วนตัว เธอเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น ภากรนั่งดูทีวีอยู่ที่ชุดรับแขก “ไปหาอะไรกินข้างนอกไหมนุท” เขาชวน “พี่กรอยากทานอะไรเหรอคะ” เขาทำท่าคิด “นุทล่ะ อยากกินอะไร” “นึกไม่ออกเลยค่ะ” เธอตอบตามตรง “งั้นไปกินปิ้งย่างกันไหม พี่ไม่ได้กินนานแล้ว” ชายหนุ่มลุกขึ้นท่าทีกระตือรือร้น “ไม่ได้กินนานแล้วเหมือนกันค่ะ นุทไปแต่งตัวใหม่ก่อนนะคะ” เธอวิ่งขึ้นชั้นบนเพื่อไปเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว ภากรมองตามแล้วอมยิ้ม ยี่สิบนาทีชมพูนุทกลับลงมาในชุดแซคหลวมๆ สีดำ ไม่เน้นรูปร่างยิ่งทำให้เธอดูเหมือนเด็กมากขึ้น ภากรพาเธอไปที่ห้างสรรพสินค้าใกล้บ้าน เพื่อไปทานอาหารแนวปิ้งย่างตามที่บอกเธอไว้ “นุทกินเนื้อไหม” เขาถามในขณะพลิกเมนูไปทีละหน้า “กินได้ค่ะ ตอนพ่ออยู่พ่อก็ชอบกินเนื้อ” เธอตอบเขาจึงพยักหน้า “ขอชุดเนื้อวากิว A5 เอามา 2 เซตครับ กับรวมหมูพิเศษ 1 ชุดผัก 1 นุทอยากได้อะไรสั่งเพิ่มเลย” “ขอสลัด 1 ค่ะกับยำเห็ด 1 ชาเขียวปั่น” ชมพูนุทสั่งตาม ไม่นานนักพนักงานทยอยเสริฟอาหาร ทั้งสองคนทานจนเกือบอิ่มมีเสียงทักขึ้นมา “กร มาทานอาหารเหรอ” ชายหนุ่มหันไปมอง พบชายหนุ่มหน้าตาดียืนอยู่ด้านหลัง “ไอ้อิง เออมาไงวะ” ภากรทักเพื่อนเก่าที่เคยสนิทมากสมัยเรียนมัธยมต้น อิงควัตไปเรียนต่อต่างประเทศนานหลายปี จนไม่ได้เจอกันเลย “มากินข้าวกับน้องสาวนี่นุทน้องกู นุทนี่เพื่อนพี่ชื่ออิงควัต” เขาแนะนำชมพูนุทกับเพื่อนเด็กสาวก็พนมมือไหว้อีกฝ่าย อิงควัตยิ้มแล้วรับไหว้และหันไปคุยกับภากร “ขอเบอร์มึงไว้หน่อย ได้ข่าวว่าทำบริษัทบอดี้การ์ดใช่ไหม” อิงควัตพูดเขาไม่อยากขัดจังหวะเพื่อนนาน เคยรู้ว่ามันเป็นลูกคนเดียววันนี้ดันมีน้องสาว ภากรเปิดมือถือ “เบอร์มึงมา” เขาจัดการโทรออกตามเบอร์ที่อิงควัตให้ ก่อนที่อีกฝ่ายจะแยกตัวไป ภากรมาตามนัดกับอิงควัตที่โรงแรมฉัตรเพชรในสองวันต่อมา หลังจากที่เพื่อนเก่าโทรมาขอนัดเจอ ชายหนุ่มตรงไปที่ประชาสัมพันธ์และได้รับการพาขึ้นไปที่ชั้นบนสุดของโรงแรม “ออกจากลิฟท์แล้วเลี้ยวซ้าย เดินไปสุดทางแจ้งหน้าห้องท่านรองได้เลยค่ะ” “ขอบคุณครับ” เขากล่าวขอบคุณและในอีกห้านาทีต่อมาอดีตนายตำรวจหนุ่มก็มานั่งในห้องทำงานของเพื่อนเก่าเรียบร้อย “ว่าไงวะมึงมีอะไร” ภากรเข้าเรื่องทันที “กูมีอะไรอยากให้มึงช่วย” อิงควัตเริ่ม “กูได้ยินว่ามึงมีบริษัทบอดี้การ์ดใช่ไหม” “กูเป็นแค่ครูฝึก รับจ็อบเฉยๆ” ภากรพูดตามตรง “งั้นตอนนี้มึงพอมีเวลามาช่วยงานกูรึเปล่า” อิงควัตถามตรงๆ “งานอะไร” แววตาภากรข้องใจ “เดือนหน้าโรงแรมจะมีแขกพิเศษมาจากตะวันออกกลาง ความจริงเขาก็มีทีมรักษาความปลอดภัยของเขา แต่กูอยากมีคนมาประสานงาน ดูแลเรื่องความปลอดภัยของแขกรายนี้โดยเฉพาะที่เป็นคนของโรงแรมด้วย ก็ทำงานร่วมกับทีมของเขา” “มานานแค่ไหน ขอบเขตงานคือประสานงานกับการ์ดส่วนตัวของทางนั้นใช่ไหม” ภากรถามรายละเอียดงาน “มา 7 วันที่พักที่นี่ ส่วนไปไหนต่อก็คงไม่เกี่ยวกับเรา” อิงควัตหยิบรายละเอียดของแขกพิเศษส่งให้เพื่อนเก่าดู ภากรอ่านคร่าวๆ “โอเค ว่างอยู่พอดี” “ค่าตอบแทนของงานนี้” อิงควัตส่งเช็คที่เตรียมไว้ให้ ภากรรับมาดูตัวเลขจำนวนหกหลักกลางๆ นึกรู้ว่างานนี้ระดับความยากง่ายอยู่ในเกณฑ์ยากมากแน่นอน “นายจะใช้คนเท่าไหร่ บอกมาได้เลย” อิงควัตถาม “ฉันมีทีมของฉัน ฝีมืออยู่ในระดับเอบวกอดีตคอมมานโดทุกคน” ภากรพูด “งั้นค่าตอบแทนของทีมนายจะให้เพิ่มไปละกัน” “เอาไว้จบงานก็ได้” ภากรพูดง่ายๆ เขาไม่ได้คิดมากกับเรื่องเงิน เขาลุกขึ้นยืน “กลับก่อนนะ นายช่วยส่งแปลนโรงแรม ทางหนีไฟ ทางเข้าออก ทางเดินทั้งหมดให้ฉันด้วย” “โอเค ขอบใจมาก” อิงควัตลุกไปส่งภากรที่หน้าประตู และแยกย้ายกันตรงนั้น ในระหว่างขับรถกลับบ้านชายหนุ่มวางแผนงานคร่าวๆ เขาคงจะต้องฝึกชมพูนุทขับรถให้คล่องและทำใบขับขี่ให้เรียบร้อยก่อนงานใหญ่ของอิงควัตจะมาถึง ภากรต่อโทรศัพท์ถึงเด็กสาว “นุทเหรอพี่กำลังกลับบ้าน ที่บ้านมีอะไรกินไหม”