เมื่อเอาแหวนคืนพี่เลย์ไปแล้วฉันก็รีบเดินเข้าห้องนอน เก็บเสื้อผ้าเพื่อจะกลับบ้าน ไม่สนว่าตอนนี้จะเป็นเวลาเท่าไหร่ ขืนอยู่ต่อหัวใจของฉันมันคงทรมานไปมากกว่านี้
ฉันใช้เวลาเก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าไม่ถึงสิบนาที โดยที่ไม่มีพี่เลย์มาวุ่นวาย เพราะหลังจากที่ฉันเอาแหวนคืน เขาก็ไม่ได้พูดอะไร และไม่ตามฉันเข้ามาในห้อง
เมื่อเก็บเสื้อผ้าเสร็จแล้วฉันก็ยกกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องนอน สายตามองเห็นพี่เลย์ที่กำลังนั่งอยู่ตรงโซฟา มองไปตรงหน้าไม่ได้สนใจหันมามองฉันที่กำลังยกกระเป๋าเดินไปที่ประตู
มันก็ดีแล้วแหละ ให้เขาทำเมินแบบนี้ก็ดีแล้ว ครั้งนี้ความสัมพันธ์บ้าๆ ของเรามันคงจบลงสักที
ฉันยกกระเป๋าเดินไปที่ประตูบานใหญ่ของห้องอย่างทุลักทุเล เพราะกระเป๋าค่อนข้างใบใหญ่พอสมควร เมื่อเดินมาถึงหน้าประตูฉันก็หยุด แล้วเอื้อมมือไปจับลูกบิด
หมับ!! ยังไม่ทันที่มือของฉันจะเอื้อมถึงลูกบิดประตู ก็มีฝ่ามือใหญ่มาปัดมือฉันออก
