หลังจากการเผชิญหน้าอันน่าอับอายกับกลุ่มไฮโซในมหาวิทยาลัย แชมเปญนั่งจมอยู่กับความรู้สึกพ่ายแพ้และว่างเปล่า แสงแดดยามบ่ายที่สาดส่องเข้ามาไม่ได้ช่วยให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นเลย ไอซ์เดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ก็ยังมีความหงุดหงิดเจือปนอยู่
"อีแชมเปญมึงจะนั่งเป็นผีตายซากไปอีกนานไหม" ไอซ์ ถามอย่างไม่สบอารมณ์ เธอมองสภาพของแชมเปญด้วยความสมเพช "มาดามแชมเปญคนเดิมหายไปไหนละวะ มึงต้องสู้สิ! มึงจะมานั่งสิ้นหวังแบบนี้ไม่ได้"
แชมเปญเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนด้วยสายตาที่เหนื่อยล้าและแดงก่ำจากการร้องไห้ "กูไม่มีอารมณ์สร้างภาพอะไรทั้งนั้นแหละ มันทิ้งกูไปให้หมดแล้ว ทั้งคุณนาวาทั้งไอ้ธีร์ธาม กูไม่เหลือใครแล้วนะไอซ์"
"แล้วมึงจะไปยึดติดอะไร" ไอซ์สวนกลับ "มึงก็แค่หาคนใหม่! ผู้ชายในโลกนี้มีเยอะแยะ มึงสวยขนาดนี้จะกลัวอะไร! ไปหาเศรษฐีคนใหม่มาเปย์มึงสิ"
"แล้วเมื่อไหร่กูถึงจะหาได้ล่ะ" แชมเปญ กล่าวด้วยเสียงที่ส
