เช้าวันต่อมาที่ตึกเรียน แชมเปญก้าวขาเข้าสู่มหาวิทยาลัยด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เธอพยายามทำตัวให้ดูปกติที่สุด แต่ทันทีที่เธอเดินเข้าตึกเธอก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติในบรรยากาศทันที มีหลายสายตาจ้องมองเธอตั้งแต่นักศึกษาที่เดินผ่านไปมาจนถึงยามรักษาความปลอดภัย สายตาที่เต็มไปด้วยการตัดสินเย้ยหยันและที่เลวร้ายที่สุดคือความหื่นกระหาย
บ้างก็พากันซุบซิบนินทาเสียงเบาๆ แต่ก็ดังพอให้เธอได้ยิน คำว่า 'อีแพศยา' และ 'อีขายตัว' ดังแว่วมาตามลม บ้างก็แอบขำด้วยท่าทางที่น่ารังเกียจ
ผู้ชายหลายคนมองเธอด้วยสายตาที่ลามกและหื่นกระหายอย่างเปิดเผย จนเธอรู้สึกเหมือนเสื้อผ้าที่สวมอยู่มันถูกฉีกขาดออกไปร่างกายของเธอร้อนผ่าวด้วยความอับอาย
แชมเปญ รู้สึกสงสัยต่อพฤติกรรมและสายตาเหล่านั้น เธอ ไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนถึงมองเธอแบบนั้น เหมือนกับว่าเธอไปทำเรื่องน่าอับอายอะไรมา ความรู้สึกหวาดระแวงเข้าครอบงำเธอจนแทบหายใจ
