เมื่อนำขยะไปทิ้งเรียบร้อย และกลับเข้ามาในห้อง ฌานินเพิ่งนึกขึ้นมาได้ ว่าพรุ่งนี้เธอต้องไปสนามแข่ง และไม่รู้จะได้กลับเมื่อไร มือเรียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดเข้าไปยังแชตของอชิที่เพิ่งเพิ่มเพื่อนเข้ามาใหม่
แชต: อชิ
ฌานิน: ชิ พรุ่งนี้พี่น่าจะไม่ว่างนะ ลืมเลยว่าต้องออกไปข้างนอก
อชิ: ได้ครับ
หลังกดออกจากแชตของน้องชายที่เพิ่งหวนกลับมาเจอกัน ฌานินไม่สามารถปรามตัวเองไม่ให้แตะเข้าไปยังแชตของคลื่นได้ แต่สุดท้ายทุกอย่างก็ยังว่างเปล่า
วันต่อมา
ฌานินกับเพื่อนใช้เวลาเดินทางอยู่นาน กว่าจะมาถึงสนามแข่งนอกเขตชานเมือง สถานที่ที่ใคร ๆ ต่างก็เรียกกันว่า สนามเถื่อน
ความแตกต่างคงเป็นที่ขนาด สนามแห่งนี้ดูไม่กว้างขวางเท่าอีกสนามที่เคยเห็น และที่ชวนให้หวั่นใจคือคนส่วนใหญ่ที่เดินพลุกพล่านจะเป็นผู้ชาย ปอร์เช่พาเพื่อนทั้งสองคนมานั่งยังจุดพักเต็นท์ที่เตรียมเอาไว้สำหรับเจ้าของสนามโดยเฉพาะ
การแข่งเถื่อนเปิดรับ
