เช้าวันต่อมา
เมื่อคืนฌานินคุยกับกลุ่มเพื่อน เรื่องที่คลื่นรู้และสั่งห้าม เธอคิดหนักว่าจะทำยังไงดี เนื่องจากบอกนับหนึ่งเอาไว้แล้ว สุดท้ายปอร์เช่จึงอาสาจะไปคุยให้ และคงบอกความจริงถึงสาเหตุ
แน่นอนว่าเพื่อนของเธอทั้งสองคนต่างบ่นเป็นเสียงเดียวกันกับการที่คลื่นเริ่มหนักข้อควบคุมทุกอย่าง และมีประโยคหนึ่งของขวัญใจที่ส่งทิ้งท้ายก่อนแยกย้ายไปเข้านอน
‘สักวันหนึ่ง เขาคงควบคุมแม้กระทั่งลมหายใจของแก’
คำนั้นยังติดในห้วงความคิดแม้ตอนตื่น เป็นประโยคแรกที่นึกถึง เธอกลัวเหลือเกิน กลัวว่าสักวันมันจะหนักยิ่งกว่านี้ เหมือนเขาจะเอาตามที่ตัวเองพอใจให้ได้ โดยไม่สนความรู้สึกของใคร
สุดท้ายทริปครั้งนี้ก็ไม่มีนับหนึ่งร่วมไปด้วยอย่างที่หวัง ปอร์เช่เพียงบอกว่า ไว้กลับมาแล้วค่อยพาไปกินเลี้ยงแทนคำขอโทษ เธอได้แต่ยิ้มให้จอมือถือทั้งที่ไม่ค่อยรู้สึกดีนัก ส่วนรถที่ต้องนั่งไปก็เป็นรถคนของคลื่นอย่างปฏิเสธไม่ได้
หลังตรวจเ
