“จะไม่ยอมถอดใช่ไหม”
“เอามือออกไปให้ไกลจากสร้อยของฌานะ!!” เธอแผดเสียงดังลั่นเมื่อเขาลามปามมาสัมผัสของชิ้นสำคัญ แต่เสียงนั้นไม่ได้ทำให้อีกคนชักมือหนี เขายังจ้องอย่างไม่สบอารมณ์
“ต้องสำคัญขนาดไหน ฉันอุตส่าห์ทิ้งไปแล้ว เธอยังเก็บมาใส่”
เสียงทุ้มเย็นกดต่ำ ก่อนที่คลื่นจะพ่นลมหายใจแรง ๆ ใส่ใบหน้าหวาน เมื่อเห็นว่าเธอหวงแหนของจากผู้ชายคนอื่นมากแค่ไหน ไฟของความไร้เหตุผลก็ยิ่งปะทุเดือด
คนที่ความอดทนต่ำอย่างเขา… จะทนมองสร้อยเส้นนี้มันห้อยอยู่ตรงคอของเธอได้ยังไง
ทางเลือกเดียวคงมีแค่ทำลาย เอามันทิ้งไปให้ไกล ไกลแบบที่เธอไม่สามารถเก็บมาใส่ให้รกสายตาได้อีก เมื่อเสียงในหัวดังขึ้นมาแบบนั้น ปลายนิ้วก็เกี่ยวกระชากอย่างแรงจนสร้อยหลุดจากลำคอเล็ก
เขามองดวงตากลมที่สั่นวูบยิ่งเจ็บใจ ความอาลัย ความหวง เผยให้เห็นผ่านในนัยน์ตา ยิ่งทำให้อยากกำจัดมันไปให้พ้น
“อะ เอาคืนมานะ อย่าทำแบบนี้”
ฌานินหวังจะคว้าเอาแหวนท
