คลื่นมองร่างเล็กที่เอ่ยถ้อยคำนั้น เสียงสะอื้นของเธอดังระงม แทนที่เขาจะฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ แต่ไม่เลย กลับปล่อยให้ความโกรธเข้าครอบงำ ยิ่งเห็นน้ำตาไหลอาบ ยิ่งกระตุ้นให้ไฟกลางอกลุกโชน
“หยุดร้องซะ!! มันน่ารำคาญ”
เพี๊ยะ!!
สิ้นสุดประโยคนั้น ร่างเล็กรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีแล้วฟาดมือลงไปบนใบหน้าหล่อเข้าอย่างจัง สิ่งที่เธอมอบให้ คงทำให้เขาอึ้งจนชาไปทั้งร่างมากกว่าเจ็บ
ตอนนี้ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงสะอื้นที่ยังดังคลอออกมา ดวงตาคมของคลื่นทอดมองนิ่ง ๆ เหมือนไม่คิด ว่าเธอจะกล้าทำอย่างนี้
“ฌาเกลียดพี่คลื่น”
คลื่นหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เมื่อคำว่า เกลียด หลุดออกจากปากเธอเป็นครั้งที่สอง เขาใช้ลิ้นดุนกระพุ้งแก้ม ความเดือดพล่านเข้ามาแทนที่ความสับสนวุ่นวาย มือหนาคว้าไปจับต้นคอเล็ก แล้วโน้มลงป้อนจูบบดขยี้ ทั้งป่าเถื่อนและคลุ้มคลั่ง
“อึก! อื้อ!!” เสียงอื้ออึงดังประท้วงแว่วแผ่ว ๆ ในลำค
