เปลือกตาสีอ่อนค่อย ๆ เปิดขึ้น ทั้งตัวหนักอึ้งราวกับถูกกดทับ ฌานินควานมือคลำหาโทรศัพท์ของตัวเองที่ดังจากสายเรียกเข้าในตอนนี้แต่มันไม่ได้วางอยู่บนเตียง เธอต้องค่อย ๆ ประคองร่างกายที่อ่อนเพลียขึ้น แล้วมองหาว่ามันอยู่ตรงไหน เมื่อเห็นแล้วจึงขยับตัวเชื่องช้าเอื้อมไปหยิบ
“ฮัลโหลขวัญ”
(ทำไมแกไม่มาเรียน ฉันกับเช่โทรเป็นร้อยสายแล้ว)
“ฝากลาด้วยนะ ฌาไปไม่ไหว ปวดหัวมากเลย”
(ทำไมจู่ ๆ ป่วย)
“ฌาขอนอนต่อก่อนได้ไหม เอาไว้จะเล่าทีหลัง”
(โอเค ถ้าไม่ไหวโทรมานะ)
“อื้อ”
หลังวางสายดวงตากลมมองดูเวลา ก่อนจะตกใจเพราะเกือบเลยกำหนดกินยาคุมฉุกเฉิน โชคดีที่ตื่นมารับสายของเพื่อน เธอรีบมองหาแผงยา ถึงได้เห็นว่ามีขวดน้ำวางตั้งอยู่ข้าง ๆ ทั้งที่ปกติไม่เคยเอาน้ำมากินในห้องนอน คงจะเป็นเขาที่เตรียมให้เพราะกลัวพลาดจริง ๆ
ฌานินจำได้แค่ตอนถูกอุ้มขึ้นจากเตียง แต่ไม่รู้ว่ากลับมานอนที่ห้องของตัวเองได้ยังไง หวังว่าเขาจะไม่ใ
