หลังเช็ดตัวเสร็จคลื่นลุกขึ้นออกไปจากห้อง ทันทีที่เขาหายไปความอึดอัดก็คลายลง ฌานินหายใจสะดวกขึ้น ทว่าเมื่อหวนนึกถึงคำตอบก่อนหน้า กลางอกของเธอก็วูบหวิว เปลือกตาสีอ่อนปิดลงแน่น เสียงย้ำเตือนตะโกนดังในความเงียบที่โอบล้อมรอบตัว
ติ๊ง~ โทรศัพท์บนหัวเตียงสว่างขึ้นจากแจ้งเตือนที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา เปลือกตาที่ปิดสนิทเปิดขึ้น แล้วเอื้อมมือเรียวไปหยิบ
แชต: ขวัญใจ
ขวัญใจ: ไม่ตอบแชตเลย ฉันกำลังจะไปหาแกกับเช่นะ
ฌานินเบิกตาโพลง จากนั้นเธอก็รีบกดแป้นพิมพ์บอกเพื่อนทันที ว่าตอนนี้มีใครอีกคนอยู่ในห้อง
ฌานิน: อย่ามานะขวัญ พี่คลื่นอยู่ที่ห้อง
ขวัญใจ: กรี๊ด!!! ทำไมไม่บอก ชวนไอ้เช่แล้วด้วย เป็นห่วงแก ฉันจะอ้างยังไงล่ะเนี่ย เช่มันขี้สงสัยขึ้นเยอะเลยนะเดี๋ยวนี้
ฌานิน: บอกว่าฌาพักผ่อนก็ได้ มันดึกแล้ว
ขวัญใจ: แล้วยังไงทำไมจู่ ๆ พี่คลื่นไปดูแลแกได้
ฌานิน: เขาแค่รับผิดชอบสิ่งที่ตัวเองทำ
ขวัญใจ: ทำอะไร? พี
