… อาทิตย์ต่อมา
ท่ามกลางห้องนอนของฌานิน หลังจบกิจกรรมบนเตียงไม่ถึงห้านาที เธอนอนหอบหายใจเหนื่อย ก่อนจะค่อย ๆ หันตะแคงมามองอีกคนที่ยังนอนอยู่ข้าง ๆ แผงอกแกร่งกระเพื่อมหอบหายใจไม่ต่างกัน
เธอกัดริมฝีปากเบา ๆ กลืนความกังวลลงลำคอที่แห้งผาก ก่อนจะเอ่ยขึ้น “ช่วงนี้ฌาต้องทำงานกลุ่มกับเพื่อน หลังเลิกเรียนหรือวันหยุดคงไม่ได้อยู่ห้อง กลับค่ำ ๆ เลยนะคะ”
“งานกลุ่มยังไม่เสร็จ?”
“ค่ะ… มันเป็นงานชิ้นใหญ่ ต้องส่งก่อนปิดเทอม เลยใช้เวลาทำนาน”
ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงลำคอ กลางใจสั่นไหวเนื่องจากกำลังโกหกเขา งานกลุ่มที่ทำกับเพื่อนเสร็จไปหลังเธอหายป่วย แต่ที่อ้างอย่างนั้น เพราะต้องไปเป็นแบบให้นับหนึ่งวาดภาพอย่างเคยรับปากเอาไว้ แต่พอถึงเวลาที่ต้องไปทำตามนัด ความกลัวว่าจะถูกจับได้กลับปะทุขึ้นมาจนหวาดหวั่น
“อืม” คนตัวสูงพยักหน้ารับเบา ๆ แต่แทนที่จะลุกออกจากเตียง เขากลับโน้มตัวขึ้นมาคร่อมร่างเล็กอีกครั้ง ทั้งคู่ย
