สนามแข่ง
ร่างสูงเดินไปทางสนามที่เพื่อนสนิทกำลังรับหน้าที่ซ้อมเด็กในทีมให้ตลอดสามวันที่เขาไม่ได้เข้ามา เมื่อหยุดยืนข้าง ๆ สายตาของไทเกอร์ที่กำลังยืนเท้าเอวอยู่ก็หันมาจ้องเขม็งทันที
“ไอ้สัส มันใช่เรื่องฝากกูไหม ลูกกูกำลังโต ลืมหน้าพ่อขึ้นมาจะทำยังไง”
เสียงบ่นดังขึ้นท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนระอุยามบ่าย แต่คนถูกต่อว่ากลับไม่ได้มีท่าทีสะทกสะท้านแต่อย่างใด คลื่นเลิกคิ้วขึ้น ถามกลับ
“แค่สามวัน ลูกมึงลืมหน้าเลย?”
“เออ”
“ดี กูจะได้สวมบทนี้ให้”
“มึงเห็นอะไรนี่ไหมคลื่น” ไทเกอร์ชี้ลงไปยังเท้าของตัวเอง “มันจะลอยไปทาบบนหน้ามึง”
คลื่นทำเพียงเหลือบลงมอง ไม่ทุกข์ร้อน ก่อนถามกลับเสียงเรียบ “ช่วงกูไม่อยู่ มีใครขาดซ้อมบ้างไหม”
“ไม่มี” ไทเกอร์ตอบพลางปาดเหงื่อ เนื่องจากอากาศวันนี้ร้อนกว่าทุกวัน “ไอ้อุ่นกับไอ้แปนฟอร์มดี มันน่าจะขึ้นมาคุมแทนให้ได้เวลามึงไม่ว่าง”
“อืม ไอ้ล่าเทรนมันสองคน ก็ไม่แปลก”
คลื่นพย
