“…”
“ไหนลองบอกมาสิ มันเสนอเงินให้เท่าไร ถึงได้รีบวิ่งแจ้นไปเจอถึงที่ขนาดนั้น”
เขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟโดยไม่ฉุกคิดสักนิดเลยว่าทำไมเธอต้องไปเจอกับทางนั้น คำพูดก่อนหน้า หากเขาคิดบ้างคงจะรู้คำตอบ ฌานินกำลังรู้สึกเสียใจจากหลากหลายอย่าง ที่เรื่องมันเป็นอย่างนี้และยังต้องมาเสียใจกับคำตัดสินที่เขาตวาดใส่หน้า
“บอกให้ตอบ!! จะเงียบทำซากอะไรฌานิน”
คำตวาดดังลั่นขึ้นมาอีกครั้ง แต่ถึงอย่างนั้นคนตัวเล็กก็ยังนิ่ง ดวงตาที่มีน้ำเอ่อขังของเธอมองเขาราวกับผิดหวัง แต่นั่นไม่ได้ทำให้คนที่หัวเสียสนใจ ยิ่งไม่ได้ยินคำตอบ คลื่นยิ่งเค้น สาดถ้อยคำหยาบโลนดูถูกสารพัด
“ไอ้เวรนั่น มันให้เธอได้มากกว่าฉันหรือไง”
ฌานินเริ่มดิ้นหนีอีกครั้ง เมื่อแรงบีบจากมือของเขารุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ความเจ็บทำให้น้ำตาซึม ทั้งจากการกระทำ คำพูด และความปวดร้าวกลางใจที่สะสมมาตลอดฉุดให้เธอทนไม่ไหว
ริมฝีปากที่สั่นระริกขยับเอ่ยเสียงแผ่วออกมาราวกั
