สิ้นเสียงประตูปิดกระแทกดังก้อง ความเงียบถาโถมเข้ามาจนไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ฌานินเปล่งเสียงสะอื้น ร่างขดงอเข้าหากันอย่างคนที่รับไม่ไหวอีกต่อไป ตอนนี้เธอเสียใจกับทุกอย่างแม้กระทั่งการรักเขา
ทุกครั้งยามคิดจะถอยมักจะมีมือที่มองไม่เห็นมาฉุดรั้ง แต่ตอนนี้หลังรู้ความลับที่เขาซ่อน คนที่เธอพยายามหนีในครั้งนั้น คือคนที่เปิดกรงให้เข้าไป
ต่อให้ยังตัดความรู้สึกไม่ขาด… เธอก็ไม่อยากทนอยู่อีกแล้ว ความจริงมันเกินจะรับไหว
แขนเรียวโอบกอดร่างที่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยของตัวเองเอาไว้พร้อมร้องไห้สะอื้นอยู่อย่างนั้น กระทั่งได้ยินเสียงประตูถูกเปิดเข้ามา ฌานินสะดุ้งเฮือกหัวใจร่วงวูบด้วยความตกใจ ก่อนจะชะงักนิ่งเมื่อเสียงที่ตามมานั้นไม่ใช่ของเขา แต่เป็นเสียงคุ้นเคยของเพื่อนที่เอ่ยเรียกอย่างเป็นห่วง
“ยัยฌา แกอยู่ห้องไหม”
“ฌานิน อยู่หรือเปล่า”
“ขะ ขวัญ”
พอได้ยินเสียงสะอื้นขานตอบ ขวัญใจก็รีบพุ่งไปยังโซฟาทันที ก่อนจ
