หลังแยกกับเพื่อน ขาเรียวก้าวเข้าไปในลิฟต์ ก่อนจะกดชั้นห้าตามคำสั่ง ดวงตากลมมองตัวเลขบนหน้าปัดดิจิตอลที่แสดงให้เห็นว่าลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวผ่านชั้นที่เท่าไร มันสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานเสียง ติ๊ง! ก็ดังขึ้น
ฌานินก้าวออกมา พลางมองไปข้างหน้าครู่หนึ่ง แล้วเดินต่อ ก่อนจะมาหยุดยืนที่หน้าห้องวีศูนย์หนึ่ง ตรงนี้เงียบไร้เสียงผู้คน เงียบชนิดที่เธอได้ยินเสียงลมหายใจแผ่ว ๆ ของตัวเองดังก้องในหู ก่อนจะแทรกด้วยเสียง แกร็ก! ของบานประตูที่เพิ่งถูกปลดล็อกจากด้านใน
“ทำไมมาช้า”
เธอไม่ได้ตอบคำถามเท้าเล็กก้าวเข้าไปภายในห้อง ก่อนอีกฝ่ายจะปิดประตูลงกลอนแน่นหนา มือใหญ่คว้าจับแขนเรียว ดึงให้เดินตามไปยังเตียงขนาดคิงไซซ์ ก่อนจะผลักให้ล้มลงบนที่นอนนุ่ม
“มีอารมณ์เพราะใครมาเหรอคะ ถึงได้ใจร้อนขนาดนี้” ฌานินใช้มือดันแผงอกแกร่งของคนที่โถมทาบลงบนตัว เขาดูใจร้อนมากซะจนเธออดแปลกใจไม่ได้
“เพราะเธอ” ปลายจมูกโด่งกดลงบนพวงแก้ม
