ช่วงบ่าย
คลื่นตัดสินใจมาสนาม ทั้งที่ตอนแรกพี่ชายบอกว่าจะมาคุมงานแทน ให้เขาได้พัก แต่เขากลับดื้อดึงจะมาเอง เพราะการขังตัวอยู่ในห้องเพียงลำพังตลอดสองวันที่ผ่านมา ทำให้ความคิดฟุ้งซ่านยิ่งกว่าเดิม
แต่การมาที่สนามกลับแทบไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย ความคิดยังคงวนเวียนอยู่กับเรื่องเดิม ตอนนี้ฌานินบล็อกข้อความของเขาไปแล้วหรือยัง จะพิมพ์ส่งไปอีกก็ไม่กล้า
และในวันนี้ คลื่นเข้าใจอย่างลึกซึ้ง วันที่เขาเคยแสดงความรำคาญใส่ตอนเธอส่งแชตมาวุ่นวายมันเป็นยังไง ตอนนี้เข้าใจความรู้สึกเหล่านั้นทั้งหมด
“หายหน้าไปนานเลยนะพี่” เจแปนเดินเข้ามาทักเจ้าของสนามที่ไม่เข้ามาคุมซ้อมนานพักใหญ่ คนที่ทำหน้าที่คุมแทนจึงตกมาอยู่ที่เขาและไออุ่น
“อืม” คนตัวสูงตอบเพียงสั้น ๆ ราวกับจิตใจล่องลอยไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัว ดวงตาคมเหม่อไกลไปถึงใครบางคน คนที่เขาอยากดึงกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง อยากย้อนกลับไปแก้ไขทุกความผิดที่เคยทำลงไป
