… ทางด้านของคลื่น
กลางดึกสงัด แม้จะเกณฑ์คนมามากมาย แต่ดึกดื่นก็ยังไม่เจอ จนต้องสั่งให้กลับ
ช่วงเวลาตีสามเศษ ๆ บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงย่ำฝีเท้าเดินไปมาของตัวเอง พื้นที่ตรงนี้เหลือเพียงคลื่นที่ยังส่องแสงแฟลชโทรศัพท์ก้ม ๆ เงย ๆ อยู่แถวโพลงพุ่มไม้ด้านล่างตึกคอนโด มุมที่คิดว่าของสำคัญจะหล่นลงยังจุดนี้
ภาพดวงตาแตกสลายของเธอวนเวียนซ้ำ ๆ ทำให้กลางอกหนักอึ้งทุกครั้งยามนึกถึง ผู้ชายที่ไม่เคยก้มหัวให้ใคร ตอนนี้กลับกำลังคุ้ยหาสร้อยเส้นหนึ่งในความมืด สร้อยที่ตัวเองเป็นคนโยนมันทิ้ง ฝ่ามือของเขาสกปรกไปด้วยดินและเศษใบไม้ที่กำลังปัดแหวกตามพุ่มไม้พงหญ้า
… เป็นภาพที่ไม่คาดคิดว่าจะได้เห็น
“ทำไมไม่เจอวะ แม่ง!!” เสียงทุ้มสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาก้มหาจนรู้สึกปวดร้าวไปทั้งหลัง และล้าขาเต็มที
ทว่าในจังหวะที่กำลังจะถอดใจ จู่ ๆ แสงแฟลชก็ไปกระทบเข้ากับอะไรบางอย่างที่มีแสงสะท้อนกลับมา
ขาแกร่งรีบเดินจ้ำไปย
