… นับหนึ่ง
เขาอยากรู้จริง ๆ ว่ามันมีความจำเป็นอะไรนักหนาถึงโทรมา และอยากรู้ ไอ้คนที่แทนตัวเองว่าพี่ชายที่แสนดี มันจะเป็นยังไงหากคนรับสายคือเขา ไม่ใช่ฌานิน
มุมปากหยักแสยะยิ้มร้าย พลางแตะปลายนิ้วรูดรับสายวิดีโอคอล แล้วกดเปิดกล้องหลัง ส่องกล้องสาดไปทางผ้าม่านตรงระเบียง
(ฌา น้องมินนี่อ้อนใหญ่เลยครับ ดูสิ น่ารักไหม)
ภาพแมวตัวอ้วนถูกโชว์ผ่านสายวิดีโอคอล คลื่นแค้นหัวเราะเบา ๆ ขณะอีกมือกำแน่นจนเส้นเลือดปูดขึ้น ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะเปล่งคำตอบออกมา
“แมวที่อยู่กับมึง น่ารักเท่าแมวที่อยู่ในห้องกับกูหรือเปล่า”
ทันทีที่เขาเอ่ยคำนั้น เสียงจากปลายสายก็เงียบงัน ได้ยินเพียงลมหายใจหนัก ๆ กระแทกผ่านลำโพงเข้ามา นั่นยิ่งทำให้คลื่นชอบใจ
(ทำไมมึงอยู่กับฌานิน)
“อ่า นั่นสิ ทำไมกูถึงเข้ามาอยู่ในห้องฌาได้ มันแปลกจริง ๆ ว่าไหม”
(ครั้งนี้ คนอย่างมึงใช้มารยาอะไรหลอกฌาอีกล่ะ)
“เป็นพี่ชายประสาอะไร ถึงไม่รู้ว่าน้องส
