หลังมื้อค่ำ คลื่นเป็นคนอาสาอยากจะล้างจานให้ แต่เพราะความไม่ไว้ใจ ร่างเล็กจึงรีบห้ามปรามเสียงแข็งด้วยการบอกว่าจะทำเอง
“กลับไปได้แล้วค่ะ”
“ดูหนังกัน…”
ยังไม่ทันที่คนตัวสูงจะได้พูดจบประโยค ร่างเล็กถอนหายใจแรง ๆ ด้วยความเหนื่อยหน่าย แล้วรีบสวนกลับทันควัน
“พี่คลื่นรบกวนฌาทั้งวันแล้วนะ”
คลื่นค่อย ๆ ก้มหน้าลง จุกหน่วงที่กลางอก หลังเธอเอ่ยคำว่ารบกวนออกมา
“ขอโทรศัพท์คืนด้วยค่ะ”
เขาล้วงมือหยิบโทรศัพท์จากด้านหลังกระเป๋ากางเกง ยื่นส่งไปให้อย่างเชื่องช้า ดวงตาคมมองคล้ายกำลังอ้อนวอนเงียบ ๆ อยากถูกชวนให้อยู่ต่ออีกสักนิด แต่รู้ดีว่าไม่มีทาง สุดท้ายจึงได้แต่จำใจต้องกลับ เพราะตอนนี้ เขารบกวนเธอมากเกินไปแล้วจริง ๆ
… กลางดึกสงัด บนตึกสูงที่มองเห็นแสงไฟของเมืองทอดยาวไกลสุดสายตา ร่างสูงยืนสูบบุหรี่อยู่ริมระเบียงห้อง ความจริงเขาห่างแล้ว แต่วันนี้รู้สึกเครียดจึงใช้มันเป็นตัวระบายอารมณ์ที่ปะทุกลางอก
ใบหน
