ติ๊ง~ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ที่วางบนหัวเตียงเรียกให้ดวงตากลมหันมามอง ก่อนแขนเรียวจะยื่นไปหยิบมาเปิดอ่าน
แชต: นับหนึ่ง
นับหนึ่ง: เมลเข้าไหมครับ พี่ส่งไปแล้ว ฌากรอกรายละเอียดได้เลยนะ
ฌานินแตะบนหน้าจอรูดลง เพื่อดูว่ามีอีเมลเข้าหรือเปล่า เนื่องจากเธอไม่ได้หยิบโทรศัพท์เลย และเมื่อเห็นแล้วว่าเมลเข้า จึงปัดกลับมาตอบแชต
ฌานิน: เข้าแล้วค่ะ
นับหนึ่ง: พี่เลือกที่ออสเตรเลียนะครับ สะดวกใช่ไหม พี่จะไปเรียนต่อออสฯ มีพี่อยู่ฌาคงอุ่นใจกว่าตัวคนเดียว
ฌานิน: ฌาโอเคมาก ๆ เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ
อย่างที่นับหนึ่งว่า มีเขาอยู่ใกล้ในพื้นที่ห่างไกลแบบนั้นมันอุ่นใจมากกว่าตัวคนเดียวแน่นอน อีกอย่าง เธอไม่ได้เก่งภาษาถึงขั้นพูดคล่อง เพียงแค่พอสื่อสารได้
ดวงตากลมสั่นไหววูบหนึ่ง ขณะมองอีเมลที่กำลังจะกรอก ริมฝีปากค่อย ๆ เม้มชนกัน เมื่อรู้ตัวว่ากำลังจะถูกความคิดฟุ้งซ่านครอบงำจึงไล่มันออกไปทั้งหมด แล้วกรอกรายละเอีย
