พี่ชายเพื่อน

เย็นนั้นณัฐวรรณนำต้นสตรอเบอรี่ไปให้มาธวีเพื่อนเก่าตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมด้วยกันที่สระบุรี ซึ่งเธอคนนี้ก็ยังอยู่ที่สระบุรีเช่นเดิม เธอต้องการต้นสตรอเบอรี่ไปให้ลูกสาวที่อยากได้มาก “นี่ ฉันเลือกต้นที่กำลังติดลูกสวยๆ มาให้เลย” ณัฐวรรณแนะนำการปลูกให้กับเพื่อน มีหลานสาวตัวน้อยมาดูอย่างสนใจ เธอหันไปคุยกับเด็กหญิง “ว่าไงคะน้องฝ้าย ปีนี้กี่ขวบแล้วเอ่ย” “ฉามขวดค่ะ” เด็กหญิงวัยสามขวบพูดอย่างมั่นใจ ทำให้บรรดาผู้ใหญ่หัวเราะอย่างเอ็นดู “แปบๆ เนอะ ฉันว่าฉันเพิ่งไปงานแต่งเธอมาเอง ลูกโตขนาดนี้แล้ว” “ก็มีเองบ้างสิวรรณ เมื่อไหร่จะมีข่าวดีละ” มาธวีหยอกเพื่อน “เพิ่งเลิกกับแฟนไปเองคงยังอีกนาน” ณัฐวรรณตอบตรงๆ ต่อให้ยังไม่เลิกกันแต่เธอกับปภพก็ไม่เคยมีโครงการแต่งงาน เขาเองก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้ “อ้าว โทษนะ เราไม่รู้” มาธวีหน้าเสีย เธอไม่ได้ตั้งใจพูดให้เพื่อนเสียใจ แต่ณัฐวรรณยิ้มกว้าง “ไม่เป็นไรพูดได้ เราโอเค” มาธวีมองเพื่อนสาวอย่างพิจารณา ถึงเธอจะห่างกันไปในช่วงเรียนมหาวิทยาลัย แต่ความที่เรียนโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่ชั้นประถมทำให้เธอรู้จักณัฐวรรณดี “แกไม่ต้องเก็บทุกอย่างไว้กับตัวก็ได้วรรณ มีอะไรก็พูดมาบ้าง ฉันรู้ว่าแกไม่อยากทำให้คนอื่นทุกข์ใจ” ที่ผ่านมาณัฐวรรณมักจะมีบุคลิกที่ร่าเริง ชอบสร้างเสียงหัวเราะให้คนรอบตัว เหมือนคนตลกตลอดเวลา แต่มาธวีรู้ว่าเพื่อนมักจะเก็บอะไรไว้ในใจเสมอ “แกคิดมากไปแล้ววี ฉันไม่ได้เป็นอะไรขนาดนั้น” ณัฐวรรณหัวเราะกลบเกลื่อน มาธวีเป็นอีกคนที่เธอไม่กล้าพูดเรื่องของมัฆวาน เพราะสองครอบครัวรู้จักกันดี พี่ชายของมาธวีก็เป็นเพื่อนสนิทของมัฆวานด้วย “ไปเขาใหญ่กันไหม บ้านฉันจะไปคืนวันเสาร์ค้างคืนนึง” มาธวีมีบ้านพักบนเขาใหญ่ ครอบครัวของเธอมักจะไปกันเสมอถ้ามีเวลา “บ้า แกไปกับครอบครัวฉันจะไปด้วยได้ไง” ณัฐวรรณหัวเราะ “ก็ไม่เห็นเป็นไร พี่เมธก็ไปด้วย พอดีเลยแกจะได้เป็นเพื่อนคุยพี่ชายฉัน” มาธวีเกิดความคิดอยากจับคู่เพื่อนกับพี่ชายของตนเองขึ้นมา ไม่ขาดคำคนที่พูดก็มาถึงพอดี เมธัสจอดรถที่หน้าบ้านเขามองมายังมุมหนึ่งของหน้าบ้านที่จัดเป็นแปลงปลูกสตรอเบอรี่ที่สองสาวคุยกันอยู่อย่างสงสัย “ลุงเมธ” สาวน้อยร้องกรี๊ดแล้ววิ่งไปหาลุงอย่างดีใจ “นั่นลูกฉัน เจอลุงดีใจกว่าเจอพ่ออีก” มาธวีพูดปนหัวเราะ พี่ชายเธอตามใจหลานสาวเพราะเป็นหลานคนแรกและคนเดียว ส่วนพ่อของเด็กหญิงมักจะคอยสอนทำให้น้องฝ้ายติดลุงมาก เมธัสอุ้มหลานสาวเดินตรงมาที่สองสาวยืนอยู่ “พี่นึกว่าใครมา น้องวรรณนี่เองสวยขึ้นเยอะจนพี่จำไม่ได้เลยครับ” เมธัสคลี่ยิ้มบางๆ พยักหน้ารับไหว้เพื่อนของน้องสาว “สวัสดีค่ะพี่เมธ นึกว่าพี่ทำงานที่กรุงเทพฯ เสียอีก” ณัฐวรรณคุ้นเคยกับเมธัสดี เพราะช่วงวัยรุ่นชายหนุ่มไปกินนอนที่บ้านเธอบ่อยๆ “พี่ก็ทำงานทั้งสองที่เหมือนน้องวรรณแหล่ะครับ แล้วนี่เอาต้นสตรอเบอรี่มาให้ฝ้ายเหรอ” เมธัสตอบ ตามองพิจารณาแปลงสตรอเบอรี่ปลูกใหม่ของหลานสาว “ใช่ค่ะ นี่วีกำลังชวนวรรณไปเขาใหญ่ด้วยกันกับเราพรุ่งนี้อยู่ค่ะ ยังไม่ยอมรับปาก” มาธวีบอกพี่ชาย “ไปด้วยกันสิครับ พี่จะได้มีเพื่อนคุย” เมธัสชวนอีกคน “เอ่อ...พอดีที่บ้านมีแขกจากจีนค่ะ คุณแม่อยากให้อยู่ช่วยรับแขก” ณัฐวรรณตอบ “แขกจากจีน ครอบครัวมิสเตอร์จางหรือเปล่าครับ ถ้างั้นพี่ว่าวรรณก็ไปกับพวกพี่ได้นะ คุณลิซ่าเธอแค่อยากคุยกับมัสมันคนเดียวเท่านั้นแหล่ะ ครอบครัวเขามาดูหลักฐานบ้านช่องของเจ้ามัส เผื่อแต่งงานกันในอนาคต” เมธัสตอบตามที่เขารู้มา เขาเองก็เป็นคู่ค้าของมิสเตอร์จางเช่นกัน และสนิทสนมกับลิซ่าในระดับหนึ่ง ฝ่ายนั้นก็เคยถามเรื่องของมัฆวานจากเขาบ่อยๆ ################ “เอ ยางรถเป็นอะไรน่ะ” ณัฐวรรณเดินดูรอบๆ รถเมื่อเห็นว่ายางแบนสองเส้น “มีอะไรเหรอวรรณ” มาธวีเดินตามมาดู เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวไม่ออกรถสักที “ยางแบนน่ะไม่รู้ว่าไปโดนอะไรมา ตอนมาก็ดีๆ นี่นา” ณัฐวรรณข้องใจ “ก็เอางี้เดี๋ยวเราเรียกช่างมาดูให้ ส่วนวรรณให้พี่เมธไปส่งที่บ้านก่อน รถเสร็จเมื่อไหร่ค่อยมาเอา” มาธวีออกความคิด อีกฝ่ายพยักหน้าเมื่อไม่มีทางอื่นดีกว่านี้ เธอไม่อยากโทรกลับบ้านให้คุณแม่ส่งรถมารับเป็นเรื่องใหญ่ เมธัสขับรถมาส่งณัฐวรรณที่บ้าน เขาเดินตามเธอเข้าบ้านตามคำเชิญ “อ้าวนึกว่าใคร พ่อเมธนี่เอง” คุณมณีจันทร์ทักเพื่อนของลูกชาย เมื่อก่อนเมธัสเคยมากินมานอนที่นี่จนแทบจะกลายเป็นลูกอีกคน “สวัสดีครับคุณแม่ ผมมาส่งวรรณครับ” เขาทำความเคารพผู้สูงวัยกว่า “พี่เมธนั่งก่อนค่ะ รับกาแฟไหมคะ” ณัฐวรรณถาม “น้ำเปล่าก็พอครับ” เขาตอบ “พ่อเมธมาส่งยายวรรณได้ยังไง ไปเจอกันที่ไหน เย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันสิลูก ทานหลายๆ คนสนุกดี” “วรรณไปส่งต้นสตรอเบอรี่ให้น้องฝ้ายครับ ตอนจะกลับยางรถแบน ผมเลยเรียกช่างมาทำให้แต่ยังไม่เสร็จ กลัวจะค่ำเลยมาส่งวรรณก่อน” “แล้วทำไมวรรณไม่โทรกลับมาบ้านล่ะ รถที่บ้านเยอะแยะจะรบกวนเมธมันทำไม” เสียงห้าวๆ ของมัฆวานดังแทรกขึ้นมา เขามาทันได้ยินเมธัสอธิบาย “รบกวนอะไร ฉันกับน้องวรรณก็คุ้นเคยกันดี สนิทกันอยู่แล้วไม่ใช่คนอื่นสักหน่อย” เมธัสตอบเพื่อน “นั่นสิลูกคนกันเองทั้งนั้น พ่อเมธมาก็ดีจะได้กินข้าวกันหลายๆ คน” คุณมณีจันทร์พูดขึ้นมา มัฆวานมองคนกลางเธอไม่พูดอะไรเลย ไม่มองหน้าเขาด้วย ตั้งแต่ที่เจอกันที่โดมปลูกสตรอเบอรี่แล้ว “วรรณว่างรึเปล่า พี่มีเรื่องงานอยากคุยด้วย” มัฆวานตั้งใจจะเรียกณัฐวรรณไปคุยในห้องทำงาน แต่คุณมณีจันทร์ขัดขึ้นมา “มัสนี่ยังไงอยู่บ้านยังจะคุยเรื่องงาน แม่ไม่ให้คุยหรอกน้องคงหิวแล้ว วรรณขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมลูก แล้วลงมาทานข้าวกัน” “ขอบคุณค่ะแม่ งั้นวรรณขอตัวไปอาบน้ำก่อน พี่เมธอย่าเพิ่งกลับนะคะ” เธอหันมาคุยกับเมธัสซึ่งชายหนุ่มก็ตอบรับอย่างดี “ครับ วรรณอาบน้ำตามสบายเลย พี่ขอไปดูฟาร์มไฮโดรของวรรณได้ไหมครับ” “ได้ค่ะ พี่เมธจะเดินไปเองหรือจะรอวรรณลงมาก่อนก็ได้ค่ะ” “งั้นพี่รอวรรณลงมาก็ได้ครับ” “ไปกับฉันได้ วรรณอาบน้ำนานนายอยากดูอะไรไปด้วยกันเลย” มัฆวานลากคอเพื่อนเดินลงจากบ้านไป คุณมณีจันทร์มองสองหนุ่มอย่างเอ็นดู ณัฐวรรณจึงเดินขึ้นบ้านไป เมื่ออยู่กันตามลำพังแล้วชายหนุ่มจึงถามเพื่อนตรงๆ “นายจะทำอะไร” “ทำอะไร ฉันก็มาส่งน้องวรรณเฉยๆ” เมธัสตอบ “อย่าบอกว่านายจะจีบวรรณ” มัฆวานถาม “แล้วไงจีบไม่ได้เหรอ ฉันเพื่อนแกนะเว้ย สันดานก็เห็นกันมาตลอดว่าเป็นไง” ความจริงเมธัสยังไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับณัฐวรรณ แต่เมื่อเห็นท่าทางหวงก้างของเพื่อนก็อยากสนองความอยากของมันเสียหน่อย เจ้าของบ้านไม่ตอบ เมธัสจึงพูดต่อ “ทำไมวะหรือนายกลัวน้องวรรณจะรักฉัน หรือว่านายคิดอะไรกับวรรณ” เขาไล่บี้ สงสัยมานานแล้วว่าพี่น้องคู่นี้มันยังไงกัน และเรื่องที่ทั้งสองไม่ใช่พี่น้องแท้ๆ ก็ไม่ใช่ความลับ คนทั่วไปก็รู้กันดี มัฆวานนิ่งอึ้งเขาจะพูดได้ยังไง คำขอของณัฐวรรณยังก้องในหู เขาไม่อยากให้เธออึดอัดหรือทุกข์ใจกับเรื่องในอดีตอีกแล้ว “วรรณเป็นน้องฉัน ฉันก็ต้องห่วงเป็นธรรมดา” เขาตอบไปอีกทาง “นี่เพื่อนนายนะ เราคบกันมาจะยี่สิบปีแล้วไว้ใจได้เลย งั้นบอกเลยแล้วกัน พรุ่งนี้บ้านฉันจะชวนวรรณไปเขาใหญ่ ส่วนเรื่องที่ต้องรับรองแขกฉันว่าแขกของนายไม่ได้อยากคุยกับวรรณ ไม่ต้องบังคับให้วรรณมานั่งฟังนายคุยกันหรอก”