เรื่องในวันวาน

“หนูอยู่ไหนลูก” คุณมณีจันทร์โทรถามบุตรสาวในเย็นวันที่สองที่เธอมาที่นี่ “หนูอยู่บ้านที่อุทัยค่ะแม่ แม่กลับจากวัดแล้วเหรอคะ” เธอตอบมารดารู้สึกผิดที่ไม่ได้บอกท่านไว้ “กลับมาเมื่อบ่ายจ้ะ หนูไปดูโฮมสเตย์ใช่ไหมแล้วจะกลับวันไหนลูก” “อาจจะอยู่สักสี่ห้าวันค่ะแม่ ช่วงนี้เมล่อนออกดอก ต้องอยู่ผสม” ข้ออ้างนี้ฟังขึ้น เพราะทางนี้เธอไม่มีใครช่วยงานต้นไม้จริงจังแบบที่ไร่มณีจันทร์ “โอเคลูก” คุณมณีจันทร์ทราบเรื่องที่ณัฐวรรณเลิกกับแฟนหนุ่มแล้ว แต่ท่านไม่ได้ถามอะไรเป็นการตอกย้ำ เข้าใจว่าเธอคงอยากมีเวลาคิดส่วนตัว ความจริงท่านเคยหวังอยากได้ณัฐวรรณเป็นลูกสะใภ้ แต่นับวันความหวังก็ยิ่งห่างไกลเมื่อไม่เห็นว่าลูกชายมีท่าทีชอบพอเธอ และณัฐวรรณเองก็เปิดตัวคบหากับแฟนหนุ่มอย่างเปิดเผย เรื่องนี้จึงทำใจเสียว่าปลูกเรือนตามใจผู้อยู่ “วรรณไปไหนครับแม่” มัฆวานเดินเข้ามาได้ยินท่านคุยกับณัฐวรรณพอดี “น้องไปอุทัยจ้ะ เห็นว่าเมล่อนกำลังติดดอกคงกลับมาอีกทีตอนงานทำบุญบ้านหนูกุนกับพ่ออิท” “ครับแม่” ชายหนุ่มนั่งลงที่โต๊ะทานอาหารเย็น รอบิดาลงมาสมทบ “มัสก็อย่าดุน้องนักเลยน้องคงกำลังเสียใจ เราน่ะเข้มงวดไปหมดทุกเรื่อง” เสียงมารดาพูดต่อ ชายหนุ่มประหลาดใจ เขาดูเป็นคนแบบนั้นเหรอ “ผมเข้มงวดเหรอครับแม่” “จ้ะ ไม่เห็นเหรอว่าคนงานกลัวลูกกันหมดแล้ว” คุณมณีจันทร์ยืนยัน ชายหนุ่มขมวดคิ้ว คนงานกลัวก็คนละส่วนกับณัฐวรรณนี่ ความจริงเขาคิดว่าเขาปล่อยเธอมานานเกินไปด้วยซ้ำ เขาคิดย้อนไปถึงช่วงก่อนที่เขาจะไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ ตอนนั้นเขาอายุ 25 ส่วนณัฐวรรณอายุ 18 เพิ่งเรียนจบมัธยมปลาย คืนนั้นเป็นงานเลี้ยงเล็กๆ ในครอบครัวก่อนที่เขาจะบินไปเรียนในวันรุ่งขึ้น หลังจากสี่ทุ่มแล้วบิดามารดาก็แยกขึ้นไปนอนเหลือเพียงพี่น้องสองคนนั่งกันต่อ “พี่มัสกินอะไรคะ กินบ้างสิ” สาวน้อยในตอนนั้นถามสิ่งที่อยู่ในแก้วของเขา เมื่อคล้อยหลังมารดาบุญธรรม “ไวน์ จะกินเหรอ กินไม่เป็นหรอกเรา” เขาพูดอย่างอารมณ์ดี มัฆวานในวันนั้นไม่ใช่คนดุ เคร่งขรึมแบบที่เป็นในปัจจุบัน “แค่ใส่ปากก็กินได้แล้ว ขอมั่ง” เธอยื่นแก้วของเธอมาตรงหน้า “แน่ใจนะ ถ้าวรรณเมาพี่ปล่อยให้นอนตรงนี้ให้ยุงหามเลยนะ” เขาย้ำ เธอหัวเราะคิกคัก “อย่ามาขู่ให้กลัว วรรณเห็นพี่มัสกินมาตั้งเยอะไม่เห็นเมา” เขาส่ายศีรษะ แต่ก็ยอมรินน้ำสีแดงเข้มใส่แก้วให้เธอ “ค่อยๆ จิบ ไวน์ต้องดมก่อน แล้วจิบทีละนิดอมไว้ในปากค่อยๆ กลืน” เขาบอกวิธีดื่มเมื่อเธอดื่มพรวดเดียวจนเกือบสำลัก ณัฐวรรณไอแค่กๆ แต่เธอชอบรสชาติของมัน จากนั้นเธอก็ยื่นแก้วมาขออีก มัฆวานเทให้ตามที่เธอขอ จากนั้นไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน เด็กสาวเมาจนนั่งไม่ติด เธอตาปรือสะลึมสะลือ มัฆวานแตะแก้มใสเบาๆ “วรรณ” เธอทำเสียงอืออาในคอ เขาจึงอุ้มร่างเล็กขึ้นไปส่งบนห้อง เขาเปิดประตูห้องเธอแล้วปิดมันลงด้วยแผ่นหลังของตนเอง วางเธอลงบนเตียงแล้วเปิดไฟ เปิดแอร์ “วรรณ ลุกไปอาบน้ำก่อนไหม” เธอพลิกตัวหนีไปอีกทาง ดวงหน้างดงามภายใต้กรอบผมสยายเต็มหมอน ทำให้ดูเป็นสาวเต็มตัว ณัฐวรรณพลิกร่างหันหลังให้ มัฆวานเหนี่ยวไหล่เธอให้หันกลับมา เขาหมดความยับยั้งชั่งใจก้มหน้าลงจูบไปที่ริมฝีปากที่ยังฉ่ำจากไวน์ชั้นดี เขาทิ้งตัวลงแนบร่างอรชรมือลูบไปทั่ว ทุกสัมผัสที่เลื่อนไปตามผิวเนื้อเนียนนุ่มเหมือนมีกระแสไฟวิ่งผ่าน มัฆวานแทบหยุดหายใจเมื่อร่างเล็กๆ นั่นเปลือยเปล่า ณัฐวรรณซ่อนรูปมาก เมื่อเทียบกับตอนที่เธอสวมเสื้อผ้าตัวโคร่ง ไม่เห็นส่วนโค้งส่วนเว้า เขาเลื่อนริมฝีปากไปตามซอกคอลาดไหล่เนียน และเล็มหาความชื่นใจไปตามผิวเนื้อละมุน มือเล็กดันศีรษะเขาออกจากหน้าอกของตนเอง ณัฐวรรณเริ่มรู้สึกตัวตื่น เธอร้อนผ่าวไปทั้งตัวทั้งจากฤทธิ์ไวน์และฤทธิ์พิศวาทที่ถูกเล้าโลมจนความปรารถนาพุ่งจนเต็มพิกัด “ไม่นะพี่มัส จะทำอะไรวรรณคะ” เธอจะถดตัวหนีแต่เขาตรึงไหล่บางไว้ “พี่รักวรรณ ให้พี่นะ” เขาพูดเสียงพร่า บดจูบลงมาที่ริมฝีปากที่แดงช้ำส่วนล่างเริ่มขยับเดินหน้า ร่างของเธอถูกตรึงทุกส่วนจนถอยหนีไม่ได้ ความอึดอัดในช่องท้องเริ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ณัฐวรรณเบี่ยงหน้าหนีเธอกัดริมฝีปากแน่น “ปล่อยวรรณ วรรณเจ็บ” น้ำตาอุ่นไหลซึมทางหางตา มัฆวานสอดแขนข้างหนึ่งรัดบั้นเอวเธอไว้ไม่ให้ดิ้นหนี เขาจูบซับน้ำตาขณะที่กดสะโพกนิ่งค้างเพื่อให้ร่างกายของเธอปรับตัว “เจ็บแปบเดียว” เขาปลอบ จับใบหน้าเธอหันกลับมารับจูบจากเขาจากนั้นโลกของเธอก็หมุนไปมา เมื่อเขาพาเธอเปิดโลกพบกับความสุขอีกรูปแบบหนึ่ง “รอพี่กลับมานะวรรณ พี่จะรีบกลับมาแต่งงานกัน” นั่นคือสิ่งที่เธอได้ยินก่อนจะหลับไปอีกครั้ง ตอนเช้ามืดมัฆวานลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวตั้งแต่ตีสี่ เขาต้องไปสนามบินให้ทันเจ็ดโมงเช้า ชายหนุ่มเขียนโน้ตเล็กๆ วางบนหัวเตียงพร้อมกับถอดแหวนทองที่เขาใส่นิ้วก้อยจนติดมือวางไว้บนโน้ตแผ่นนั้น “พี่จะรีบกลับ วรรณอย่าเพิ่งมีใคร รอพี่กลับมานะ” ช่วงที่เขาไปเรียน มัฆวานติดต่อทางบ้านและณัฐวรรณสม่ำเสมอ จนเมื่อเธอขึ้นปีสาม เธอบอกเขาตรงๆ ว่าอยากเป็นแค่น้องสาวของเขา ไม่อยากเป็นอะไรมากกว่านี้ มัฆวานไม่ถามเหตุผล ไม่รั้งเธอไว้ จากนั้นเธอไม่รับสายเขาอีก จากที่เขาจะไปเรียนเพียงสองปีครึ่ง ชายหนุ่มเปลี่ยนใจเป็นอยู่ทำงานต่อเพื่อหาประสบการณ์อีกสามปี เมื่อเขากลับมาถึงเมืองไทย เขาพบว่าณัฐวรรณมีคนรักชื่อปภพ เป็นรุ่นที่เคยเรียนคณะเดียวกัน และพบกันอีกครั้งในช่วงที่เธอฝึกงาน เขาพบแหวนทองที่เคยถอดให้ณัฐวรรณ หญิงสาวเอามาวางคืนให้เขาในห้องนอนก่อนที่เขาจะกลับมาไทย จากนั้นพี่น้องบุญธรรมก็เหมือนอยู่คนละโลก พบกันได้น้อยครั้งแม้จะอยู่บ้านเดียวกัน ตอนหลังคุณมณีจันทร์ปลูกบ้านหลังเล็กแยกให้ลูกสาวคนโปรดเพื่อความเป็นส่วนตัว สองคนก็ยิ่งดูห่างไกล จนเมื่อถึงสองวันก่อน เมื่อเขาลงมาพบเธอในตอนดึกและเธอร้องไห้เพราะผู้ชายคนนั้น สิ่งที่เก็บในใจของเขาที่มีมานานก็เหมือนจะเก็บไม่ได้อีกต่อไป ณัฐวรรณเคยเป็นของเขา และเขามั่นใจว่าเธอยังเป็นของเขาอยู่ เขาจะไม่ยอมตามใจเธออีกแล้ว ที่โฮมสเตย์บ้านลูกกวาดในคืนเดียวกัน ณัฐวรรณเองก็คิดเรื่องเดียวกันกับมัฆวาน เธอรู้ตัวว่าไม่เคยรักปภพเลย และเพราะไม่รักเธอจึงไม่เคยยอมให้เขาทำมากกว่ากอด แต่เธอก็ไม่มีสิทธิ์กอดคนที่เธอรัก เธอจะไม่ยอมให้พ่อแม่บุญธรรมผิดหวัง แค่เรื่องในคืนนั้นก็ผิดมากแล้วเธอจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก หญิงสาวสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงแตรรถ ใครกันมาตอนดึกเธอใจหายเมื่อลุงก้านไปเปิดประตูรั้ว เมื่อรถคันนั้นเลี้ยวเข้ามาจอดหน้าบ้าน เธอจำได้ว่านั่นคือรถยนต์ของมัฆวาน