พี่ไม่ใช่แขก แต่พี่เป็น...

มัฆวานแหงนหน้ามองห้องนอนของณัฐวรรณที่เพิ่งดับไฟไปไม่กี่วิหลังจากที่เขาจอดรถที่หน้าบ้าน ลุงก้านรู้จักเขาดีชายชราเปิดประตูให้เขาแล้วรีบปลีกตัวไป ระหว่างที่เดินเข้าตัวบ้านเขาคิดถึงสิ่งที่คุยกับพ่อแม่ก่อนที่จะมาหาเธอที่นี่ “เมื่อไหร่มัสจะมีครอบครัวสักทีล่ะ ไม่ถูกใจลูกสาวบ้านไหนบ้างเหรอลูก” บิดาถามขึ้นมาในระหว่างทานอาหารค่ำวันนี้ เขาถูกใจลูกสาวบ้านนี้ล่ะ แต่ไม่รู้ว่าแม่จะยอมยกลูกสาวสุดที่รักให้รึเปล่า ชายหนุ่มคิดในใจแต่ปากพูดไปอีกทาง “ก็ดูๆ อยู่ครับ” “จริงเหรอลูก ใครล่ะแม่ช่วยไหม” คุณมณีจันทร์ถามอย่างดีใจ เธอไม่เคยเห็นมัฆวานสนใจใครเลย จนบางทีก็แอบคิดว่าลูกชายเบี่ยงเบนรึเปล่า “ถ้าผมบอกว่าผมชอบลูกสาวแม่ล่ะ แม่จะยกลูกสาวคนโปรดให้ผมรึเปล่า” ชายหนุ่มตัดสินใจพูดออกไป แม่เขารักณัฐวรรณมากเขารู้ดี บิดามารดามองหน้ากันอย่างยินดี นี่คือเรื่องเหนือความคาดหมายมาก อาจจะเพราะแบบนี้ลูกชายจึงไม่เคยสนใจใครนอกบ้านเลย “จริงเหรอลูก ลูกชอบน้องจริงแค่ไหน” คนเป็นแม่เป็นฝ่ายถาม “ก็จริงครับ เรารู้จักกันตั้งแต่เด็กๆ รู้จักกันหมดทุกข้อดีข้อเสีย วรรณไม่มีอะไรเสียหาย” เขาตอบอ้อมๆ รู้จักกันทุกมุม ทุกส่วนของร่างกาย ณัฐวรรณมีหรือไม่มีไฝฝ้าตรงไหนของร่างกายเขาจำได้หมด “ลูกกกก....” มารดาลากเสียงยาวเหมือนจะอ่อนใจ และพูดต่อ “คู่ชีวิตคือคนที่จะต้องอยู่ด้วยกันไปตลอด เป็นคนที่เราจะแชร์ทุกๆ อย่างกับเขา แค่คำว่าไม่มีอะไรเสียหายไม่พอนะ แต่ลูกต้องรักน้องด้วย” มัฆวานทำสีหน้าขัดใจ “ถ้าผมไม่รักน้อง ผมจะอยากแต่งงานกับเขาทำไมล่ะแม่” “แต่แม่ไม่เคยเห็นเลย ว่าลูกมีท่าทีอะไรชอบพอน้อง ถ้ารักน้องจริงๆ ลูกก็ควรทำให้วรรณเขารู้สึกด้วย แม่กับพ่ออยากได้วรรณเป็นลูกสะใภ้แต่แม่จะไม่บังคับวรรณ ลูกต้องพยายามเอง” คุณมณีจันทร์พูดจากนั้นเขาจึงขอตัวมาหาเธอที่อุทัยธานี จนมาถึงบ้านเธอแต่ดูเหมือนว่าเจ้าของบ้านจะไม่ยอมลงมาต้อนรับ มัฆวานกดโทรศัพท์หาเธอ เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไร ฝ่ายณัฐวรรณโทรศัพท์ของเธอดังขึ้นหลังจากสองนาทีที่พี่ชายร่วมโลกเข้ามาในบ้าน เธอดูที่หน้าจอมัฆวานโทรมาตามที่คิด ความกลัวอะไรบางอย่างทำให้เธอไม่อยากพบเขาตอนนี้ ณัฐวรรณจึงปล่อยให้สายดังจนตัดไป จากนั้นเธอสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีเสียงเคาะประตูหน้าห้องนอนของเธอเอง “วรรณ” เสียงห้าวของเขาดังอยู่หน้าห้อง ณัฐวรรณคลุมโปงบนที่นอน เธอไม่อยากได้ยินเสียงเขา “วรรณ เปิดประตูพี่รู้ว่าวรรณยังไม่หลับ” มัฆวานยืนอยู่หน้าห้องด้วยความหงุดหงิด เมื่อครู่ตอนเขาขับรถเข้ามาเขาเห็นว่าไฟในห้องเปิดอยู่ เธอเพิ่งดับไฟไปยังไม่น่าจะหลับได้ “วรรณจะนอนค่ะ พี่มัสมาทำไม” เธอตะโกนตอบ “อยากรู้ว่าพี่มาทำไมก็เปิดประตูสิ” “มีอะไรไว้คุยตอนเช้าค่ะ ตอนนี้วรรณไม่สะดวก” “ทำอะไรอยู่ทำไมไม่สะดวก หรือว่าอยู่กับใคร” คำถามนั้นทำให้เธอโมโหขึ้นมาจนเดินไปกระชากประตูเปิด ณัฐวรรณสีหน้าโกรธเกรี้ยว “วรรณกำลังนอน ตอนนี้ไม่ใช่เวลารับแขกค่ะ” “พี่ไม่ใช่แขก แต่พี่เป็นผัววรรณ” “ไม่ใช่ค่ะ” ณัฐวรรณโกรธจนไม่รู้จะว่าเขายังไง เขาถือดีอะไรเอาเรื่องเมื่อเกือบ 7 ปีก่อนมาพูด “ใช่ วรรณจะทำเป็นไม่รู้ยังไงก็ได้ แต่มันคือความจริง” มัฆวานย้ำ “เรื่องมันผ่านมาตั้งนานแล้ว มาพูดทำไมตอนนี้ไม่สายไปหน่อยเหรอคะ ถ้าเราเป็นอะไรกันจริงทำไมพี่เพิ่งนึกออก” ณัฐวรรณน้ำเสียงแปร่งไป ตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอสู้อุตส่าห์ไม่นึกถึงคืนที่ทำให้ชีวิตเธอเหมือนมีตราบาป และนั่นทำให้เธอคิดมาตลอดว่าตัวเองไม่สะอาด ไม่ควรจะรักใครแม้แต่คนตรงหน้าเธอ มัฆวานนิ่งอึ้งไป เขาไม่เคยลืมเธอแต่เมื่อถูกบอกเลิก โดยที่ไม่รู้ว่าตัวเองผิดอะไร ทำให้เขาสร้างกำแพงให้ตัวเองกว่าจะรู้ตัว กำแพงนั่นก็สูงและแข็งแรงจนทำให้เขาเองก็เข้าไม่ถึงณัฐวรรณได้อีก “พี่ขอโทษ พี่โกรธที่วรรณบอกเลิกพี่ พี่ก็เลย..” เขาพูดได้แค่นั้น นึกโมโหตัวเองที่ตอนนั้นทำไมเขาไม่ยื้อความสัมพันธ์ไว้ ทำไมเรียนจบแล้วไม่รีบกลับบ้าน ในเมื่อตอนนั้นก็เหลือเทอมเดียวเขาก็จะเรียนจบแล้ว แต่เมื่อณัฐวรรณขอเลิก เขาตอบโต้ด้วยการไม่ติดต่อเธออีก เลื่อนการกลับบ้านอยู่ที่นั่นต่ออีกสามปี สามปีที่ว่านานพอจะทำให้มีช่องว่างจนต่อไม่ติดอีก “พี่ถามวรรณได้ไหมว่าตอนนั้นพี่ทำผิดอะไร ทำไมวรรณขอเลิกกับพี่” ณัฐวรรณนิ่งไปนานราวห้านาที เธอในวันนั้นที่ไม่กล้าบอกเหตุผล ไม่กล้าพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดแต่ถ้ามันทำให้เขาติดค้างเธอก็จะบอก “วรรณไม่เหลือใครแล้วค่ะ นอกจากคุณพ่อคุณแม่วรรณยอมเสียท่านไปไม่ได้ มัฆวานทำหน้าไม่เข้าใจ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเรื่องของเขาและเธอ “ถ้าเราคบกันต่อจนความสัมพันธ์ไปไกลกว่าเดิม แล้วถ้ามีวันนึงมีอะไรก็ตามทำให้เราเลิกกัน วรรณจะไม่ได้เสียแค่คนรักแต่วรรณจะเสียครอบครัวไปด้วย วรรณจะไม่ยอมให้เป็นแบบนั้นค่ะ” “วรรณก็เลยยอมเสียพี่ไปแทนเหรอ” เขาถาม น้ำเสียงฟังดูปวดใจ “ค่ะ แล้ววรรณก็ได้รู้ว่าวรรณคิดไม่ผิด พี่เองก็ไม่เคยพยายามที่จะรักษาวรรณไว้เหมือนกัน มันเป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว” “วรรณไม่คิดเหรอว่าวรรณคิดไปเอง เรื่องมันอาจจะไม่ใช่แบบที่วรรณคิด” ชายหนุ่มแย้ง “แล้วยังไงคะ การที่จะมีรักไม่ยากเท่ากับการรักษามันไว้ เราไม่ได้รักกันมากพอขนาดนั้นด้วยซ้ำ พี่ถึงยอมง่ายๆ ตอนที่วรรณบอกเลิก” เธอพูดเสียงขื่น มัฆวานอาจจะไม่ได้รักเธอเลยด้วยซ้ำ เรื่องคืนนั้นมันเกิดจากความเมา “พี่บอกว่าพี่รักวรรณ วรรณไม่เชื่อพี่เหรอ” “คำบอกรักบนเตียงน่าเชื่อถือแค่ไหนคะ” เธอย้อนถาม ชายหนุ่มเหมือนถูกชกจนจุก คำพูดของเธอไม่ผิดเลย เขาเองต่างหากที่ผิด อยู่แต่กับความคิดของตัวเองจนไม่ได้สนใจว่าณัฐวรรณจะคิดยังไง เขามองหญิงสาวที่กำลังหันหลังให้ เธอมองไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมาย “วรรณจะให้พี่ทำยังไง เราถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม” “ไม่ต้องทำอะไรเลยค่ะ เรื่องเก่าๆ มันผ่านมานานมากแล้ว วรรณเดินออกจากตรงนั้นมานานแล้ว พี่เองก็ออกมาได้แล้วเหมือนกัน เราจะรื้อฟื้นทำไม” ณัฐวรรณหันมาสบตาเขา ดวงตาคู่นั้นเด็ดเดี่ยวจนเขาใจหาย “วรรณไม่ต้องการพี่มัสในฐานะอะไรอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่าพี่ชายค่ะ” เธออยู่ได้ และอยู่มานานแล้วโดยที่ไม่ต้องมีเขา