พอโบว์ลิ่งรู้ว่าหลงกลอะตอมแล้วเธอก็หยุดพูดไม่พูดอะไรต่อแล้วนอนลงเอาผ้าห่มคลุมหัว
"ลุกขึ้นมาพูดกันให้รู้เรื่องก่อน นอนมาทั้งวันแล้วข้าวก็กินอิ่มแล้ว"
"ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับนาย ตอนนี้ลูกฉันอยู่ที่ไหน" เธอโผล่หัวออกมาจากผ้าห่มนิดนึง
"พวกเขาอยู่ในที่ปลอดภัยเธอไม่ต้องห่วงหรอก"
"นายไม่มีสิทธิ์ในตัวลูกของฉัน"
"ถ้าพ่อแท้ๆ ของเขาไม่มีสิทธิ์แล้วใครจะมีสิทธิ์ล่ะ"
"เด็กทั้งสองคนไม่จำเป็นต้องมีพ่อ ไม่สิ เขานะมีพ่อพ่อเขาชื่อจอนอยู่ที่โน้น"
"เธอแต่งงานแล้วเหรอ?" ตอนนี้หัวใจอะตอมตกวูบเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้นทำไมเขาถึงมีความรู้สึกแบบนี้เขาก็สงสัยตัวเองเหมือนกัน
"ฉันไปอยู่ที่นั่นตั้งหลายปี มีหรอที่ฉันจะปล่อยให้ตัวเอง ต้องอยู่ตามลำพังแบบนั้น"
"ดีเหมือนกันถ้าเธอมีสามีแล้วฉันจะได้เอาลูกกลับมาเลี้ยงที่เมืองไทย"
"ไม่ได้นะ!! เขาทั้งสองคนเป็นลูกของฉัน"
"เธอก็มีสามีแล้วนี่"
"พูดยังกับว่านายยังโสด นายคง
