"พาฉันไปหาลูกได้หรือยัง"
"ยัง"
"นายก็ได้ในสิ่งที่ต้องการไปหมดแล้ว แล้วยังจะเอาอะไรจากฉันอีก" เธอพยายามจะพูดกับเขาดีๆ แต่มันก็อดที่จะโมโหไม่ได้
"หมายความว่าไง พี่ได้อะไรเหรอ" ถึงแม้เธอจะไม่เรียกเขาว่าพี่เหมือนเคย แต่เขาก็พยายามใช้คำนั้นกับเธอ เผื่อสักวันเธอจะให้อภัยเขา
"ก็เรื่องเมื่อคืนนี้ไง"
"เรื่องอะไรพี่จำไม่ได้แล้ว ต้องได้ฟื้นฟูความจำหรือเปล่าเนี่ย"
ตุ๊บ! "นี่นาย!!" โบว์ลิ่งตบโต๊ะอย่างแรงแล้วลุกขึ้นด้วยท่าทางที่โมโห
"ตกใจหมดเลย" เขาเอามือตบหน้าอกตัวเองเบาๆ เหมือนคนที่ตกใจ แบบกวนอารมณ์นิดหน่อย
"นายไม่ต้องมายั่วโมโหฉันเลยนะ ฉันคิดถึงนับหนึ่งกับนับสอง"
"ไปได้ชื่อนี้มาจากไหน ตั้งชื่อลูกซะน่ารักเลยนับหนึ่งกับนับสอง" เขาพูดยิ้มๆ
แต่เธอไม่ได้ยิ้มกับเขาเลย พอได้ยินเขาถามชื่อลูกแบบนั้น น้ำตาก็เริ่มไหลลงมาอาบแก้มทั้งสองข้างอีกครั้ง
"เอ้าา เป็นอะไรอีก"
"นายอยากรู้ใช่ไหมว่าฉันได้ชื่อล
