เช้าวันต่อมา~
อะตอมพาลูกกับเมียขับรถออกมาชมวิวพระอาทิตย์ขึ้นแต่เช้ามืด ตอนนี้ทั้ง 3 นั่งมองดูวิวด้านหน้า ส่วนนับสองก็นอนหลับอยู่ที่ตักของพ่อ
"ที่นี่สวยจังเลยครับแม่" เด็กชายนับหนึ่งหันมาพูดกับแม่
"เราจะอยู่ที่นี่กับคุณตาคุณยายเลยดีไหมลูก" โบว์ลิ่งก้มลงไปพูดกับลูกที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดของเธอ
"แต่พี่ต้องทำงาน"
"พี่ก็กลับไปทำงานของพี่สิโบว์จะอยู่ที่นี่กับลูกๆก็ได้"
"พี่ไม่อนุญาต! โบว์ต้องกลับไปกับพี่ ถ้าคุณแม่ยังดื้ออีกพ่อจะไม่พามาหาคุณตาคุณยายอีกแล้ว" สายตาเขามองไปที่โบว์ลิ่งแต่คำพูดเขาเหมือนพูดกับลูก
"ไม่เอานับหนึ่งจะอยู่กับพ่อ"
"ฉันแค่พูดล้อเล่น พี่ก็ทำให้ลูกตกใจไปได้"
"ก็โบว์ไม่เคยล้อเล่นกับพี่สักที มีแต่ทำจริงตลอด คนที่ตกใจสมควรจะเป็นพ่อมากกว่า อยู่ดีๆแม่บอกว่าจะไม่กลับบ้านกับพ่อ"
"ค่ะคุณพ่อขี้ตกใจ!"
เช้าวันเดียวกัน ที่เกาะ
เข็มทิศตื่นมาไม่เจอณิชานอนอยู่ข้างตัวเองเขาก็รีบวิ่ง
