บทที่ 39

1343 คำ

"เหมือนมันรู้ว่าเราจะมาเลยครับนายหัว" พอมาถึงที่บ้านของไอ้สายัณห์ก็ไม่เจอแม้แต่ร่องรอยของมันลูกน้องของมันก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่ "ตามหามันให้เจอ ไม่ว่ามันจะไปลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ที่ไหนกูจะตามไปจัดการมันเอง" กรี๊งงงงง~ เสียงโทรศัพท์เขานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว "นายหัวจะไม่รับสายนายหญิงจริงๆหรอครับ นายหญิงคงจะเป็นห่วงนายหัวมาก" "เมียกูคงจะรู้แล้วว่ากูมาทำไมถ้าเกิดรับสายตอนนี้เดี๋ยวเสียสมาธิ" "แล้วทำไมนายหัวไม่ปิดเครื่องไปล่ะครับ หรือก็ปิดเสียงโทรศัพท์ไปก็ได้" ที่เขาไม่ยอมปิดเสียงก็เพราะว่าเวลาที่ได้ยินเสียงโทรศัพท์เข้ามา เขารู้ได้เลยว่าเมียของเขากำลังเป็นห่วง และเขาจะพยายามเอาชีวิตของตัวเองกลับไปหาเธอให้ได้ "เรื่องของกู ตามหามันให้เจอ" ณิชา "ผมพานายหญิงไปไม่ได้จริงๆครับ ถ้าผมพานายหญิงไป ผมถูกนายหัวฆ่าทิ้งแน่เลย" "ฉันจะรับผิดชอบชีวิตของพวกนายเอง แต่ฉันขอร้องพาฉันไปหาสามีของฉันหน่อย" อีกมุ

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม