หลายวันต่อมา~
พอเธอคะยั้นคะยอเขา บอกว่าอยากจะกลับบ้านเข็มทิศก็เลยพาเธอกลับ
ระหว่างที่นั่งเรือ เธอก็อ้วกเกือบตลอดทาง พอมาขึ้นเครื่องก็เมาเครื่องอีก
มาลงเครื่องที่ดอนเมืองเธอก็หลับบนรถ มาตลอดทางกว่าจะมาถึงบ้านพอตื่นขึ้นมาอีกที เห็นคฤหาสน์หลังใหญ่โตอยู่ตรงหน้า
"บ้านใครคะ"
"บ้านเราไง"
ณิชามองหน้าเขาทันที "บ้าน!!"
"ตกใจอะไร ก็บ้านพี่หลังที่อยู่กรุงเทพฯนี่แหล่ะ"
"พี่มีบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้แล้วทำไมต้องไปนอนโซฟาที่บ้านฉันด้วยล่ะ"
"ก็มีผู้หญิงชวนนอนที่บ้านใครจะบ้าปฏิเสธล่ะ" เขาทำเป็นพูดเล่น
"พูดแบบนี้ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นชวนนอนพี่ก็จะนอนใช่ไหม" เริ่มอยากจะหาเรื่องสามี
"ไม่นอนหรอกจ้าแต่เป็นณิชาชวนพี่นอนพี่ก็เลยนอน ทำเป็นงอนไปได้"
"ปล่อยให้เราเข้าใจผิดตั้งนานทำไมไม่บอกความจริงกันบ้าง ณิชานึกว่าพี่ขึ้นมากรุงเทพฯ เพราะมาทำงานซะอีก"
"เรื่องนั้นณิชาคิดไปเองต่างหาก"
"แล้วพวกเพื่อนๆของพี่รู
