เช้าวันต่อมา
ในห้องนั่งเล่นบ้านป๊าม๊าเทม กลิ่นกาแฟหอมอ่อน ๆ ลอยคลุ้งทั่วบ้าน เสียงหัวเราะของ “มาย” ดังขึ้นก่อนที่เด็กหญิงตัวเล็กจะวิ่งมาหยุดตรงหน้าประตู
“ปะป๊าาาา!! หม่ามี๊!!!”
เสียงใส ๆ นั้นทำให้คนที่เพิ่งเดินเข้ามาถึงบ้านต้องยิ้มกว้าง
เทมก้มลงทันที อ้าแขนรับร่างเล็กเข้ามากอดแน่น
“คิดถึงที่สุดเลยครับคนเก่งของป๊า”
“มายก็คิดถึงปะป๊ากับหม่ามี๊เหมือนกันค่ะ” มายหัวเราะคิก ๆ ก่อนจะหอมแก้มพ่อหนึ่งฟอด
พายยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาอบอุ่น หัวใจเธอเต้นแรงทุกครั้งที่เห็นเทมอยู่ในโหมด “คุณพ่อ”
“เมื่อคืนหนูอยู่กับอากงอาม่าดื้อไหมคะ”
“ไม่ดื้อค่ะ อาม่าทำแพนเค้กให้มายกินด้วย” เด็กหญิงตอบเสียงใส
“โอ๊ะ ดูซิ พ่อแม่ลูกกลับมาพร้อมหน้าเช้า ๆ แบบนี้สดใสดีจริง ๆ” เสียงม๊าเอ่ยขึ้นพร้อมยิ้มอ่อนโยน
“เทม ทานข้าวเช้าก่อนไหมลูก ม๊าเพิ่งต้มน้ำซุปไว้”
“ขอบคุณครับม๊า แต่วันนี้ผมต้องรีบเข้าออฟฟิศ มีประชุมใหญ่กั
