ห้องอาหารหรูใจกลางเมืองตกแต่งด้วยแสงไฟสีทองสลัว เสียงดนตรีคลอเบา ๆ เพิ่มบรรยากาศหรูหราและนุ่มนวล หลินเหมยนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงเลือดนก กลิ่นน้ำหอมแบรนด์ดังลอยอบอวลไปทั่วห้อง ขณะที่ปลายนิ้วเรียวหมุนแก้วไวน์เล่นช้า ๆ
ประตูห้อง VIP ถูกเปิดออกอย่างนุ่มนวล
ร่างสูงในสูทสีกรมท่าเดินเข้ามาพร้อมรังสีอำนาจที่ใครก็ละสายตาไม่ได้
เทม เดินนำเข้ามาด้วยท่าทางสงบนิ่ง สมกับเป็นนักธุรกิจหนุ่มรุ่นใหม่ที่ทั้งวงการจับตามอง
หลินเหมยยกยิ้มหวานขึ้นทันที ดวงตาเป็นประกายยั่วยวน เธอลุกขึ้นจากเก้าอี้ เดินตรงเข้าไปหาเขา
“คุณเทม ฉันรออยู่นานเลยนะคะ”
เสียงของเธอนุ่มนวลราวผ้าไหม แต่เจือด้วยแรงจงใจ
“ขอโทษที่ให้รอนานครับ รถติดนิดหน่อย” เทมเพียงยกยิ้มสุภาพ
แต่ก่อนที่หลินเหมยจะขยับเข้ามาใกล้กว่านั้น เสียงเปิดประตูอีกครั้งก็ดังขึ้น
“โย่ว บอส!!” เสียงของฟรอยด์ดังขึ้นก่อนตัวจะถึงซะอีก
“ขอโทษครับที่พวกเราม
