ลมยามเย็นพัดแผ่วผ่านด้านหลังเวที
ไฟประดับส่องสว่างลอดผ่านผืนผ้าใบสีขาวที่กั้นระหว่างลานจัดงานกับโซนพัก
พายทรุดตัวนั่งลงตรงเก้าอี้ไม้เก่าตัวหนึ่ง หัวใจเต้นแรงกว่าปกติ ร่างกายร้อนวูบวาบจนต้องยกมือแตะหน้าอก
“ทำไม...รู้สึกแปลกแบบนี้...” เธอพึมพำเบา ๆ เสียงแทบขาดห้วง
ในจังหวะนั้น เสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังขึ้นด้านหลัง
“พาย?”
พอลยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอ่อนโยนเหมือนเคย แต่ในแววตากลับมีบางอย่างที่ต่างออกไป
“พี่เห็นเราดูไม่ดีเลยเดินมาดู พายโอเคไหม”
พายพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้น แต่ขาแทบไร้แรง
“พายแค่...เวียนหัวนิดหน่อยค่ะ”
พอลขยับเข้ามาอีกก้าว ยื่นมือมาประคองแขนเธอไว้ แต่ทันทีที่มือพอลแต่โดนแขนพาย เธอถึงกับรู้สึกร้อนวูววาบ จนทำให้พายผงะออกเล็กน้อย
“ไปพักที่รถพี่ก่อนก็ได้ เหงื่อพายออกเต็มเลย เดี๋ยวพี่เปิดแอร์ให้”
“ไม่...ไม่เป็นไรค่ะ” พายพยายามปฏิเสธ แต่เสียงกลับเบาแทบเป็นกระซิบ
