เสียงเครื่องยนต์คำรามต่ำท่ามกลางความเงียบของถนนกลางคืน
รถสปอร์ตสีดำพุ่งฝ่าความมืดราวสัตว์ร้ายที่คุมอารมณ์ไม่อยู่
มือเทมจับพวงมาลัยแน่นจนเส้นเลือดบนแขนปูดขึ้น กรามขบแน่นจนสันกรามเด่นชัด
ในกระจกมองหลัง เขาเห็นพาย นอนเอนตัวอยู่บนเบาะหลัง ร่างบางขยับไปมาอย่างทรมาน
เหงื่อเม็ดเล็กไหลซึมจากขมับ เสียงหอบเบา ๆ ดังแผ่วในความเงียบ
“พี่เทม” เธอเรียกชื่อเขาเสียงสั่นพร่า เหมือนละเมอ
เทมหันมามองเพียงเสี้ยววินาที ใจแทบขาด
“ทนอีกนิดนะหนู...” เสียงเขาแหบพร่าแต่พยายามคุมให้นิ่งที่สุด
มืออีกข้างยกโทรศัพท์ขึ้นต่อสายทันที
“กาย ฟรอยด์ กูให้เวลาไม่เกิน 1 ชั่วโมง” เสียงทุ้มต่ำเยือกเย็นแต่ชัดถ้อยชัดคำ
“หาว่าใครเป็นคนเอาน้ำผลไม้นั่นมาให้พาย”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนเสียงกายดังขึ้น “มึงคิดว่า…”
“ไม่ต้องคิด!!” เทมตวาดขึ้น เสียงนั้นดังจนทั้งคู่เงียบสนิท
“กูไม่สนว่าใครอยู่เบื้องหลัง ไปลากคอมันมา กูจะส่งพ
