ทั้งที่ควรรู้อยู่แล้วว่าโชคก็ไม่เคยเข้าข้าง แต่ฟองก็ไม่คิดว่าจะทำให้พี่พฤกษ์ที่อาสามาส่งถึงบ้านต้องลำบากไปด้วยกัน เพราะก่อนจะถึงคอนโดของเธอเพียงห้านาที ฝนห่าใหญ่ก็เทโครมลงมากะทันหัน เล่นเอากว่าจะถึงปลายทาง พวกเราทั้งสองคนก็เปียกมะล่อกมะแล่กกันตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ขอโทษนะคะที่ทำให้พี่ลำบากไปด้วยแบบนี้”
“พี่ไม่ได้ลำบากอะไรสักหน่อย เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ เราจะคิดมากไปทำไมกัน”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้นแหละฟอง เรื่องของฟ้าฝนมันใช่ความผิดเราเสียที่ไหนกัน? ต่อให้พี่ไม่ได้แวะมาส่งฟองก่อน ระหว่างทางกลับบ้านยังไงพี่ก็ต้องเจอฝนอยู่ดีนั่นแหละนะ ฟองจะต้องเก็บมาใส่ใจไปทำไม”
เพราะพี่พฤกษ์พูดมาแบบนั้น พีรดาจึงได้แต่กลืนคำขอโทษขอโพยทั้งหมดลงไปในลำคอ ตากลมเหลือมองไปยังท้องฟ้าด้านนอกที่ตอนนี้มีทั้งลมฝนและฟ้าแลบฟ้าร้อง ก่อนจะเอ่ยปากรั้งคนที่ตั้งท่าจะเอาเสื้อกันฝนใต้เบาะออกมาสวมใส่
“พี่พฤกษ์ ฝนตกหนัก
