ไม่อยากมีใครอีกแล้ว

อิทธิรับตัวเด็กชายที่โผมาหาเขาทันที ศกุนตลามองสิทธาอย่างขอโทษที่ลูกชายเลือกปฏิบัติ แต่ชายหนุ่มคนดังกล่าวไม่มีทีท่าโกรธเคืองอะไร “น้องกุนจะมาอยู่ที่นี่ถาวรเลยรึเปล่าครับ พี่ขับรถผ่านฟาร์มเห็นปรับปรุงบ้าน” เขาชวนคุย “ค่ะ ก็ตั้งใจไว้แบบนั้น” เธอตอบก่อนจะหาทางเลี่ยงตัดจบบทสนทนา ตามองตามน้องธีที่อิทธิอุ้มเดินไปดูบูธอื่นๆ อย่างเป็นห่วง “ยังไงกุนขอตัวก่อนนะคะ เป็นห่วงลูก” “ไปค่ะพี่กุน วรรณจัดของเสร็จพอดีวางไว้ตรงนี้ก่อน พี่กุนจะกลับค่อยมาขนไปค่ะ ตอนนี้เราไปเที่ยวงานกันดีกว่า” ณัฐวรรณจูงมือเธอเดินลิ่วๆ “กับคนไม่มีมารยาทถึงรักษามารยาทไป เขาก็ไม่รู้เรื่องหรอกค่ะพี่กุน” ณัฐวรรณกระซิบกระซาบเมื่อเดินห่างออกมาจากสองพ่อลูกแล้ว ทำให้ศกุนตลาหัวเราะเบาๆ “เขาคงไม่ถึงขนาดนั้นมั้งคะน้องวรรณ” ศกุนตลาพูดทั้งที่ใจก็ออกจะเห็นด้วยกับอีกฝ่าย ณัฐวรรณแวะบูธหนึ่งที่มีคนค่อนข้างเยอะ “แวะนี่กันค่ะ วรรณจะพากินของอร่อย” มันคือบูธของเจ้าของผลิตภัณฑ์ข้าวไรซ์เบอรี่ออแกนิค และพระเอกของร้านที่กำลังเป็นที่สนใจคือไอศครีมข้าวไรซ์เบอรี่อันขึ้นชื่อ “น่าทานจังค่ะ” ศกุนตลาไม่เคยออกมาเที่ยวแบบนี้ เธอไม่เคยมาเดินตามงานแฟร์กลางแจ้ง ชิมขนมและอาหารแบบนี้เลย ชีวิตที่ผ่านมาล้วนอยู่แต่กับห้างสรรพสินค้าและร้านหรูมาตลอด ทุกสิ่งที่พบในวันนี้จึงดูน่าสนใจไปเสียหมด อิทธิพาน้องธีมายืนไม่ห่างกันนัก ศกุนตลาถือถ้วยไอศกรีมมาสองถ้วย เธอซื้อมาเผื่อให้เขาหนึ่งถ้วย “ไอติมค่ะพี่อิท ส่งน้องธีมาค่ะ” หญิงสาววางถ้วยไอศกรีมลงบนโต๊ะม้านั่งในบริเวณนั้น และรับตัวลูกชายมาอุ้ม อิทธิมองหญิงสาวที่อุ้มลูกไปด้วยและถือถ้วยไอศครีมและป้อนลูกไปด้วยกันได้อย่างทึ่ง ไม่ว่าอดีตศกุนตลาจะเป็นอย่างไรแต่เธอก็เป็นแม่ที่ดีมาตลอด เขามองสองแม่ลูกด้วยดวงตาที่ไม่เปิดเผยความรู้สึกใดๆ เด็กชายดูว่าจะชอบขนมและผลไม้มาก ป้อนอะไรไปก็หายหมด “แม่ แม่” น้องธีเรียกเมื่อแม่ป้อนไม่ทันใจ วันนั้นจบลงด้วยการที่ชายหนุ่มต้องหอบของที่เธอซื้อไปฝากคนที่กรุงเทพฯ มากมายรวมถึงมะยงชิดของชมพูนุทด้วย วันรุ่งขึ้นศกุนตลาและน้องธีกลับกรุงเทพฯ โดยมีอิทธิมาส่งที่บ้าน เธอไม่ได้ขับรถของตัวเองกลับเพราะอิทธิยืนยันว่ามารถของเขาสบายกว่า จากนั้นคนมาส่งตรงไปที่บ้านของภากรที่นัดกันไว้แล้ว “สระบุรีก็โอเคดี ไม่ใกล้ไม่ไกลเกินไปทำเลเหมาะ สภาพอากาศเหมาะกับการฝึก แล้วตกลงนายเช่าที่น้องกุนกี่ไร่” ภากรถาม เขาและอิทธิเริ่มทำบริษัทจัดหาบอดี้การ์ดส่วนตัวให้บุคคลต่างๆ หลังจากที่พบกันอีกครั้งในตอนที่บิดาของศกุนตลาเสียชีวิต กิจการดำเนินไปด้วยดีจนอิทธิตัดสินใจลาออกจากงานที่ช่วยรวิช ภากรรับหน้าที่ติดต่อลูกค้าและจัดการเอกสารต่างๆ ส่วนอิทธิรับหน้าที่คัดคน จัดหาคนมาทำงานส่วนงานฝึกภากรมาช่วยบ้างถ้ามีเวลา การมีโรงฝึกที่สระบุรีหุ้นส่วนทั้งสองค่อนข้างพอใจเพราะสะดวกทั้งคู่ และอยู่ใกล้กับที่ของชมพูนุทที่นครนายกอีกด้วย “ตอนแรกขอห้าไร่แต่คุณกุนบอกว่ามากกว่านั้นก็ได้ ฉันเลยจะทำโรงฝึกสักห้าไร่ กับปลูกต้นไม้นิดๆ หน่อยๆ เพิ่ม” ภากรฟังแล้วไม่ว่าอะไร เขาไม่ได้ไปอยู่ตรงนั้นอยู่แล้ว อิทธิอยากทำอะไรก็ตามใจฝ่ายนั้นเลย “เรื่องเอกสารการขออนุญาตสร้างโรงฝึก สร้างสนามฝึกยิงปืนฉันจัดการเองเรื่องวางแบบเดี๋ยวให้ไอ้นนท์ช่วย” ภากรพูดถึงชานนท์เพื่อนที่เป็นสถาปนิกและรับเหมาก่อสร้าง อิทธิพยักหน้ารับรู้ “แล้วนายจะเริ่มจากทำอะไรก่อน” ภากรถามขณะที่ดูรูปพื้นที่ส่วนต่างๆ ที่อิทธิเจรจาขอเช่าไว้ภายในฟาร์มโคนมอารมณ์ดี “เริ่มจากอะไรเหรอ ขุดบ่อสิวะ” อิทธิพูดยิ้มๆ และเดินออกจากห้องทำงานเมื่อการคุยเกี่ยวกับงานเรียบร้อยดี “ขุดทำไมวะบ่อ จะเลี้ยงปลารึไง” ภากรพึมพำ “ว่าแต่ค่าเช่าน้องกุนเขาคิดเท่าไหร่” เขาถามต่อเมื่อเดินตามอิทธิที่มานั่งคุยกับชมพูนุท วันนี้ชายหนุ่มนำมะยงชิดที่เธอสั่งมัฆวานไว้มาส่งให้ด้วย กับของฝากที่ศกุนตลาซื้อมาอีกหลายอย่าง “คุณกุนไม่ได้บอก แต่วันนี้จะให้ทนายร่างสัญญาเช่าให้ นายคิดว่าให้เขาเท่าไหร่ดีปีละล้านพอไหม ทำบัญชีรายจ่ายของบริษัทครึ่งเดียวพออีกครึ่งฉันจ่ายเอง” อิทธิถาม “ก็โอเคอยู่ ที่ห้าไร่ตกเดือนละแปดหมื่นเฉลี่ยไร่ละหมื่นหกต่อเดือนบวกการ์ดฟรีกำไรอื้อ น้องกุนนะกำไรอื้อซ่าเลย” ภากรคำนวณชมพูนุทได้ยินแล้วพูดขึ้นทันที “พี่อิทคะ เช่าที่ของนุทมั้งไหมคะมีที่นครนายกตั้งไร่นึงแน่ะ” ศกุนตลานำผักไฮโดรฯและผลไม้ที่ซื้อมาจากงานเกษตรแฟร์มาให้ครอบครัวของศรันย์ที่บ้าน “ผักสลัดค่ะคุณป้า กุนซื้อมาจากไร่ของพี่มัสอันนี้กรีนคอส กรีนโอ้ก เรดโอ้ก นั่นเมล่อนค่ะหวานมากเลยกุนชิมแล้ว” “ผักสดมากเลยกุน ดูน่าทานกว่าซื้อในห้างอีก” คุณดารัณพลิกไปพลิกมา ดูของที่หลานสาวนำมาฝากอย่างพอใจ “เดี๋ยวเย็นนี้ทานข้าวกับป้านะลูก” “ค่ะคุณป้า” เธอพยักหน้า “แล้วตกลงกุนจะปลูกอะไรแทนการทำฟาร์มวัวนม” “กุนอยากทำไร่ส้มค่ะคุณป้า กับเปิดโฮมสเตย์หรือรีสอร์ทให้คนมาพัก มีร้านกาแฟกับร้านขนมเล็กๆ” เธอตั้งใจว่าจะไปเรียนทำขนมกับชมพูนุทด้วย อย่างน้อยถ้าทำได้เธอจะมีขนมโฮมเมดแท้ๆ ให้น้องธีได้ทานอย่างสบายใจ “งั้นป้าว่าเปลี่ยนชื่อฟาร์มดีไหม ไหนๆ จะเลิกทำฟาร์ม ก็เปลี่ยนให้หมดจะได้เป็นการเริ่มต้นใหม่จริงๆ” ความจริงเรื่องนี้เธอก็คิดอยู่ ชื่อฟาร์มนมอารมณ์ดีคนทั่วไปติดหูไปแล้วว่าเป็นฟาร์มนมวัว เมื่อเธอเข้ามารับช่วงต่อก็อยากจะมีการเปลี่ยนแปลงเป็นรูปธรรมบ้าง “งั้นเดี๋ยวกุนไปคิดค่ะว่าจะเปลี่ยนเป็นอะไรดี” “แล้วพ่ออิทล่ะลูก เขาจะทำอะไร” ท่านถามถึงชายหนุ่มอีกคนที่บุตรชายเคยพูดถึง “พี่อิทเขาจะทำโรงฝึกบอดี้การ์ดของบริษัทเขาค่ะ กับปลูกกาแฟมั้งคะ” ศกุนตลาไม่ปิดบังเธอพูดต่อถึงสิ่งที่คิดมานาน “ก็ดีนะลูกทำโรงฝึกบอดี้การ์ด จะได้ไม่มีใครกล้ามาวุ่นวายมากนัก” ท่านออกความเห็นและถามต่อ “แล้วที่ว่าจะปลูกกาแฟ เขาทำได้เหรอ” “ไม่ทราบสิคะ แต่เมื่อวานพี่มัสบอกว่าครอบครัวพี่อิททำสวนกาแฟที่ทองผาภูมิ” เธอเล่าตามที่ได้ยินมา “ก็ดีจ้ะ จะได้ไม่เสียพื้นที่ไปเปล่าๆ” สำคัญคือการอยู่ที่นั่น ศกุนตลาจะได้ไม่อยู่อย่างคนโดดเดี่ยวมากนัก หากใครจะรังแกก็อาจจะต้องคิดให้มากขึ้น “คุณป้าคะ กุนอยากทำบุญที่ฟาร์มค่ะอยากนิมนต์พระมาสวด กับทำบุญบ้านที่นั่นคุณป้าว่าดีไหมคะ” เธอปรึกษาญาติผู้ใหญ่คนเดียวที่มีอยู่ เหตุผลหนึ่งที่เธอไม่สบายใจลึกๆ เวลาที่ไปที่นั่นเพราะมีคนตายมากไป ไม่ว่าจะพ่อเธอเองที่เสียชีวิตที่ถนนหน้าไร่ หรือทัพพ์หรือแม้แต่มณิสรเองก็ตาม “ก็ดีนะลูก เดี๋ยวป้าดูวันดีทำให้ละวันงานไปช่วยกันทำ เอาความเป็นมงคลเข้าบ้านเข้าตัว” คุณดารัณเห็นด้วย “ขอบคุณค่ะคุณป้า” ศกุนตลายิ้ม เธอยอมรับเลยว่านอนหลับไม่สนิทนักในยามที่ไปที่นั่น เห็นแต่ภาพของมณิสรที่ตกหน้าผาไปต่อหน้าต่อตา เห็นแต่ภาพของทัพพ์ที่เปิดประตูรับมณิสรในคืนวันที่ทั้งสองลักลอบเข้าหากัน “แล้วกุนคิดจะเริ่มต้นใหม่บ้างไหมลูก ตาธียังเล็กควรจะมีพ่อ กุนเองก็ควรมีคนดูแล” คุณดารัณลองถามหยั่งเชิงหลานสาว หญิงสาวส่ายหน้า ชีวิตคู่ที่เคยผ่านไม่มีอะไรที่น่าเสียดาย ไม่ว่าทัพพ์จะอยู่หรือตายจากไปเธอก็ไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการของเขา ไม่ว่าเธอหรือลูกก็ไม่เคยเป็นที่ต้องการของใคร เธอผิดเองที่ยึดมั่นถือมั่นกับพันธะสัญญา ซื่อสัตย์กับความสัมพันธ์ที่ถูกสร้างจากผู้ใหญ่ตั้งแต่วัยแรกรุ่น จนลืมมองความจริงในปัจจุบันว่าทุกสิ่งไม่เหมือนเดิมและทัพพ์ไม่ได้รักเธอในฐานะคู่หมั้น และเขาอาจจะไม่เคยรักใครเลยนอกจากตัวเอง ศกุนตลาตัดสินใจว่าเธอจะไม่เอาตัวเองไปยัดเยียดอยู่ในชีวิตของใครอีกแล้ว เธอไม่ต้องการครอบครัวใหม่และไม่ต้องการสามีใหม่ “ไม่ดีกว่าค่ะคุณป้า กุนเข็ดแล้วกับคำว่าชีวิตแต่งงาน อยู่กับลูก กับคุณป้ากับครอบครัวเราก็พอ” เธอพูดเบาๆ ตามองลูกชายที่กำลังเล่นกับหลานสาว คุณดารัณเงียบไป ความเป็นผู้ใหญ่ย่อมมองเห็นว่าการเข้ามาของอิทธิ น่าจะมีอะไรมากกว่าการมาเช่าที่ แต่ท่านก็ไม่อยากผลีผลามตัดสินมองว่าการที่ศกุนตลาไม่รีบก็ดีอยู่แล้ว