สัญญาเช่า

อิทธิมารับศกุนตลากลับสระบุรีในวันรุ่งขึ้น ในระหว่างเดินทางเขาส่งร่างสัญญาเช่าให้เธอดู “คุณกุนดูก่อนครับว่าโอเคไหม” หญิงสาวรับมาไล่สายตาคร่าวๆ ไปตามตัวอักษร สะดุดตาที่ค่าเช่าปีละห้าแสนบาท แต่มีเงื่อนไขว่าถ้าเธอต้องการขายที่ผืนนี้เขามีสิทธิ์ขอซื้อได้ก่อนคนอื่น แต่คิดอีกทีภากรและอิทธิอาจจะต้องลงทุนสิ่งก่อสร้างอีกเยอะเธอจึงเข้าใจได้ “ค่าเช่าพี่จะให้ปีละล้าน แต่ให้บริษัทจ่ายครึ่งนึงอีกครึ่งพี่จ่ายเองมันจะน้อยไปไหมครับ” เขาอธิบายเพิ่มพร้อมกับถามกลับมา เธอมองตาปริบๆ เธอไม่ได้คิดเรื่องค่าเช่าด้วยซ้ำแค่เขาไม่คิดเงินค่าการ์ดแลกกับการใช้พื้นที่ก็พอใจในระดับหนึ่ง “กุนว่ามันน่าจะเยอะไปด้วยค่ะ เก็บค่าเช่าได้ปีละล้านกุนคงไม่ต้องทำอะไรแล้วค่ะ ไม่ต้องขายของนั่งกินนอนกินก็คงได้” เธอพูดตามที่ใจคิด ปีละล้านเธอคงไม่ต้องทำอะไร เก็บค่าเช่าก็พอเลี้ยงลูกโดยไม่ต้องเบิกเงินมรดกมาใช้จ่าย อิทธิหัวเราะในคอ เขาไม่ได้พูดอะไรต่อต่างคนต่างเงียบไปจนถึงบ้านเขาจึงบอกเธอว่า “เดี๋ยวจะมีคนงานเข้ามาขุดสระนะครับ ทำสักอาทิตย์นึงน่าจะเสร็จ” “ค่ะพี่อิท ความจริงไม่ต้องทำสัญญาเช่าก็ได้นะคะ กุนไม่ได้ซีเรียสอะไร” “กรมันต้องใช้สัญญาเช่าไปขออนุญาตสร้างโรงฝึกครับ” เขาขยายความเธอจึงไม่ถามอะไรต่อ “งั้นก็ว่าตามนั้นค่ะ ถ้าพี่จะจ่ายปีละล้านกุนให้พี่ใช้พื้นที่ได้สิบไร่เลยละกัน” เมื่อเจ้าของพื้นที่ว่าแบบนั้น อิทธิก็ไม่ขัดศรัทธา “ขอบคุณครับ” “สัญญานี่โอเคแล้วกุนไม่ติดใจอะไร พี่จะเซ็นเลยไหม” ในเมื่อเขาคิดว่าราคาเหมาะสมเธอก็ไม่โต้แย้ง เผื่อภากรจะต้องรีบใช้เอกสาร “ครับ เดี๋ยวพี่ไปหยิบเช็คให้” เขาวางของที่ช่วยเธอขนลงจากรถจนหมดให้แม่บ้านขนต่อ ต่อมาอีกสิบนาทีอิทธิกับศกุนตลาจึงมาเซ็นสัญญาเช่าที่กันในห้องทำงานของเธอ “ห้องทำงานนี่พี่อิทใช้ได้นะคะ กุนคงไม่ค่อยได้ทำอะไรมาก” เธอบอกเพราะคิดว่าเขาน่าจะมีงานเอกสารบ้าง ส่วนห้องพักของเขาก็อยู่ในตึกใหญ่อยู่แล้ว “ขอบคุณครับ งั้นเดี๋ยวพี่ช่วยจ่ายค่าน้ำค่าไฟแล้วกัน เป็นค่ารบกวนมาอยู่มากิน มาใช้ที่ทำงาน” อิทธิสรุปง่ายๆ พอดีกับที่เด็กคนงานมาเคาะประตู “คุณอิทคะ มีรถขุดมาค่ะเขาบอกว่าคุณอิทสั่งไว้” ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ เขาบอกเธอว่า “พี่ออกไปดูก่อน ถ้าคุณกุนอยากไปดูก็ได้นะ” ไปดูเหรอ เธอควรไปดูไหมศกุนตลาถามตัวเอง แต่ก็ตอบเขาไปว่า “เดี๋ยวตามไปค่ะ” เมื่ออิทธิออกไปแล้วเธอได้แต่นั่งคิดว่ามันมีอะไรที่ผิดพลาด ศรันย์ขอให้อิทธิมารับงานดูแลความปลอดภัยให้เธอ แต่เมื่ออิทธิมาถึงเขากลับมาขอเช่าที่ ทำสัญญาจ่ายค่าเช่าเป็นล้าน ขอจ่ายค่าน้ำค่าไฟเอง งานการ์ดก็ไม่คิดเงิน ศกุนตลาก้มลงมองดูเช็คเงินสดห้าแสนในมือ และดูสลิปโอนเงินในแอพธนาคารต่างหากอีกห้าแสนอย่างงงๆ เจ็ดวันต่อจากนั้นการขุดบ่อก็เสร็จสิ้น มันเป็นบ่อขนาด 35x35 ม. สนนราคาค่าขุดและปรับแต่งอยู่ที่สองแสนห้าหมื่นบาทถ้วน ศกุนตลาถึงอึ้งเมื่อรู้ราคาค่าขุด ส่วนดินที่ได้จากการขุดอิทธิให้ทำเป็นแนวคันดินสำหรับสนามซ้อมยิงปืน และยกร่องพื้นที่จะทำสวนกาแฟ และเหลือถมถนนได้อีกร้อยเมตร ขุดบ่อได้หนึ่งสัปดาห์เริ่มมีฝนลงทำให้ในบ่อเริ่มมีน้ำเข้ามา อิทธิมักจะอุ้มน้องธีไปดูน้ำในบ่อและเด็กชายก็ชอบมาก กิ่งพันธ์กาแฟที่สั่งมาถึง อิทธิจ้างคนงานในส่วนของเขาให้ทำงานในสวนกาแฟ ส่วนกล้วยปลูกในบริเวณที่ยกร่องเป็นกล้วยหอมทองพันธ์ดี หนึ่งเดือนต่อมาภากรได้มาดูที่จริงพร้อมใบอนุญาตที่ได้อย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มเดินไปรอบๆ อย่างพอใจ “รอบบ่อนี่ถ้าปลูกต้นไม้สักหน่อย มีศาลาหลังเล็กๆ แดดร่มลมตกเหมาะกับการดื่มมาก” ในเวลานั้นกิ่งพันธ์ส้มสายน้ำผึ้งที่มัฆวานติดต่อให้เริ่มมาลงให้ในรอบแรก 200 ต้น ระยะปลูก 5-6 เมตร 1 ไร่สามารถปลูกได้ 50 ต้น “ตอนนี้เป็นต้นฤดูฝนเริ่มปลูกตอนนี้ก็ดีครับ” มัฆวานพูด เขาคุยกับอิทธิในตอนที่มาดูการเอากิ่งพันธ์ลงปลูก และสรุปคนที่ลงงานจริงคืออิทธิและคนงาน เขาทำงานในไร่มากกว่าศกุนตลาที่เป็นคนคิดจะทำในตอนแรกเสียอีก ไปๆ มาๆ คนงานที่อิทธิจ้างไว้ทำงานสวนกาแฟก็ต้องมาช่วยในสวนส้มไปด้วย ซึ่งก็ดีต่อตัวคนงานเองเพราะทำให้เขามีงานตลอด “ถ้าไม่มีพืชพี่เลี้ยงก็ต้องดูแลมากหน่อยรึเปล่าคุณมัส” อิทธิถาม “ก็นิดหน่อยครับ แต่ดีว่าตอนนี้ฝนยังลงไม่หนัก กว่าจะถึงหน้ามรสุมช่วงกันยาตุลา ตอนนั้นก็น่าจะแข็งแรงแล้ว” คุณดารัณมาดูที่ฟาร์มในสี่เดือนต่อมา โดยที่รอบนี้มากันหลายคน เช่น ศริดาและบุตรสาว ภากรและชมพูนุทก็มาด้วย ส่วนศรันย์และชัชชุอรไม่ได้มาเพราะเธอเพิ่งคลอดลูกคนที่สองได้ไม่นาน ในบ่อน้ำเต็มแล้วและศาลาริมน้ำก็ปลูกแล้วเรียบร้อย รวมถึงต้นไม้ที่ให้ร่มอย่างฉำฉาและต้นไม้โตเร็วที่ช่วยเรียกนกทำให้ดูร่มรื่นมากขึ้นแบบต้นตะขบ “ทำฟาร์มเสียน่าอยู่เลยพ่ออิท” คุณดารัณชมในระหว่างที่ทานอาหารเย็นและอิทธิมาร่วมโต๊ะด้วย ท่านรู้ว่าเขาลงทุนไปค่อนข้างมาก “แบบนี้ที่ยายกุนจะทำบุญบ้านที่นี่ก็รอทำทีเดียวเลยดีไหม โรงฝึกเสร็จค่อยทำจะได้เป็นสิริมงคล” “ก็ดีครับคุณป้า” เขาไม่คัดค้าน “คุณป้าไปดูต้นส้มมารึยังครับ เริ่มแข็งแรงแล้ว” “ไปมาแล้วจ้ะ แต่ส้มกว่าจะติดลูกก็อีกหลายปีเชียว” ท่านออกความเห็น “ผมกำลังคุยกับคุณมัสเรื่องพืชระยะสั้นครับ คุณกุนน่าจะปลูกพวกมะละกอ หรือฟักทอง พริก พวกนี้จะเก็บขายได้เร็ว” เขาตอบ” “ถ้าปลูกแล้วมีที่ขายก็ดีสิพ่ออิท” “มีครับ ความจริงถ้าคุณกุนจะทำโฮมสเตย์ด้วยก็ขายหน้าฟาร์มได้ หรือถ้าเยอะก็ส่งตลาดไทเลยครับ” ศกุนตลาหน้ามุ่ย เธอเป็นเจ้าของฟาร์มแท้ๆ กลับไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรเลย พึ่งพาอิทธิกับมัฆวานจนเธอเริ่มเกรงใจ “กุนเกรงใจพี่อิทจังเลยค่ะ งานของตัวเองก็ต้องทำแล้วต้องมาช่วยงานกุนอีก เราควรมีผู้จัดการสักคนไหมคะ” “ก็พี่อิทไงคะ แหม..เขาทำมาขนาดนี้จะให้คนอื่นมาเป็นทำไม” ชมพูนุทพูด “พี่เกรงใจพี่อิทน่ะ งานของบริษัทก็เยอะแล้ว” ศกุนตลาเกรงใจเขาจริงๆ และอีกเรื่องคือเธอเริ่มรู้สึกว่าเธอพึ่งพาเขามากเกินไป ตอนนี้น้องธีจะขวบครึ่งแล้วเด็กชายเริ่มติดอิทธิ จนเธอเริ่มกลัวว่าลูกชายจะเข้าใจผิดว่าเขาเป็นบิดา อิทธิทำสีหน้านิ่ง “ไม่เป็นไรหรอกครับ งานในฟาร์มไม่ได้หนักอะไรแค่ตัดสินใจให้ถูก งานย่อยๆ ก็สั่งคนงานช่วยได้ คุณกุนอยู่บนบ้านเลี้ยงน้องธี หัดทำขนมก็พอ”