อย่ายุ่งกับถิงถิง

เช้าวันนี้เริ่มต้นขึ้นที่คฤหาสน์หลังใหญ่ ติดป้ายหน้าบ้านด้วยตัวสีน้ำเงินประกายทอง ว่าตระกูลหลง ลี่หลินงัวเงียตื่นขึ้นมาบนโซฟาสีน้ำเงินขนาดกว้างพอดีตัว ก่อนจะลุกขึ้นมาปิดโคมไฟที่วางอยู่บนโต๊ะเล็กใกล้ ๆ เธออาสานอนที่โซฟาเอง เพราะเมื่อคืนทะเลาะกับมังกรอยู่นาน เนื่องจากเธอต้องการเปิดไฟที่หัวเตียงเอาไว้ ทว่ามังกรกลับไม่ยอมให้ทำแบบนั้น เขาปฏิเสธว่านอนไม่หลับ หากเจอแสงที่มันกระทบเข้าดวงตา ต่างจากลี่หลินที่ไม่สามารถหลับลงได้ หากรับรู้ว่ารอบข้างมืดสนิทมากเกินไป “ตื่นเช้าจัง...” เธอพึมพำเสียงแผ่ว พลางกวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า ไร้เงามังกรของที่นี่ ผ้าห่มบนเตียงถูกพับไว้อย่างดี บ่งบอกได้ถึงนิสัยเจ้าระเบียบ ลี่หลินลุกขึ้นมาทั้งที่ยังไม่ลืมตาตื่น ก่อนจะพับเก็บที่นอนลวก ๆ แล้วตรงเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว ใช้เวลาเพียงไม่นานก็เดินลงมาที่ชั้นล่าง และทันมื้ออาหารพอดี ภายในห้องอาหารขนาดใหญ่ โต๊ะยาวไกลจนกินล้อมวงได้ถึงสิบกว่าคน ทว่ากลับมีเพียงผู้นำตระกูลอย่างมังกรเพียงคนเดียว ที่กำลังลงมือกินข้าวโดยไม่รอเธอ และทันทีที่เธอก้าวขาลงมา สายตาคู่คมก็ช้อนขึ้นมองเพื่อจ้องดูเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะละความสนใจ แล้วก้มหน้ากินข้าวต่อ “เตี่ยกับม้าล่ะ” “ไปฮ่องกง” เธอเพิ่งฉุกคิดขึ้นได้ ว่าหลังสิ้นพิธีแต่ง ทั้งพ่อและแม่ของมังกรจะต้องเดินทางไปทำธุระที่ต่างประเทศ และอาจจะอยู่ที่นั่นสักพัก ช่วงนี้เธอจึงจำเป็นที่จะต้องอยู่กับมังกรในบ้านหลังใหญ่เพียงสองคน คนตัวเล็กไม่รอให้ได้รับคำเชิญ เพราะคิดว่าเขาจงใจไม่เชิญเธอแต่แรก เธอตรงเข้าไปนั่งร่วมโต๊ะอาหาร ก่อนจะเริ่มกวาดสายตามองไปยังเมนูที่วางเรียงจนแทบล้น ทว่า... กลับไม่มีสิ่งไหนที่เธอสามารถกินมันได้เลย “เผ็ดทุกอย่างเลยเหรอคะ” ลี่หลินเงยหน้าขึ้นถามแม่บ้านที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกล “ค่ะ คุณหลินไม่ทานเผ็ดเหรอคะ ถ้างั้นป้า...” “ไม่ต้อง!” มังกรแทรกขึ้นระหว่างที่กำลังตักอาหารใส่จานตัวเอง พร้อมกับเงยหน้าขึ้นจ้องที่ลี่หลินอย่างไม่สบอารมณ์ “เคารพทำเนียมตระกูลฉันด้วย อย่าทำตัวมีปัญหา” “แค่ขออาหารที่มันไม่เผ็ด มันเป็นทำเนียมตรงไหน” ลี่หลินขมวดคิ้วอย่างงุนงง แบบนี้เขาจงใจหาเรื่องเธอชัด ๆ เลย “แค่อาหาร ฉันก็ถือเป็นทำเนียม!” คนร่างใหญ่ลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ด้วยท่าทางฉุนเฉียว ก่อนจะเพ่งมองลี่หลินด้วยแววตาที่ดุดันขึ้น ทำเอาเธอเริ่มมีท่าทีหวาดหวั่นเล็กน้อย “เคยได้ยินไหม เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องถือตะหลิวตาม” “ฮะ?” เรียวคิ้วที่ย่นขึ้นอย่างประหลาดใจ ส่งผลให้มังกรเริ่มไม่มั่นใจในประโยคที่พูด เขาปรายตามองไปยังลูกน้องคนสนิท ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แผ่วลง “ใช่ไหมไอ้ซา” “เอ่อ... เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตามครับ” “...” คนหน้าเสียไม่ยอมรับว่าตัวเองพูดผิด แต่แสร้งทำเป็นโมโหกลบเกลื่อนหนักเข้าไปอีก “จะอะไรก็ช่าง! ฉันเป็นหัวหน้าครอบครัว เป็นหัวหน้าตระกูล สั่งให้ทำอะไรก็ทำซะ” “แต่ฉันกินเผ็ดไม่ได้ ไม่ได้ คือไม่ได้!” ลี่หลินลุกขึ้นเผชิญหน้าเขาบ้าง พร้อมกับเอ่ยต่อต้านเสียงหนักอย่างที่ไม่มีใครกล้าทำแบบนี้กับมังกร ยิ่งเห็นว่าเธอหักหน้าเขาต่อหน้าลูกน้องมากมาย ความโกรธก็ยิ่งทวี “ลี่หลิน!” “เออ! ชื่อลี่หลินนี่แหละ เรียกทำไม” เขากัดฟันแน่น หากเธอไม่ใช่ภรรยาของเขา และไม่ใช่ผู้หญิง เขาคงยกปืนขึ้นมายิงเจาะกระบาลเธอไปแล้ว “เอาข้าวไปเก็บ! ถ้ากินไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน” “ไม่กินก็ไม่กิน เก็บไปเลย” ลี่หลินไม่มีแม้แต่ท่าทางจะยอมอ้อนวอน เธอเชิดหน้าตอบกลับไปด้วยท่าทางหยิ่งทะนง แม้ว่าตอนนี้ท้องไส้จะเริ่มโอดครวญร้องหาเม็ดข้าวแล้วก็ตาม “ดี อวดดีให้มันได้ตลอด จะรอดูว่าจะเก่งได้สักกี่น้ำ” เขาตะโกนไล่หลังลี่หลินที่เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกมาจากห้องอาหาร ท่ามกลางสายตาอึดอัดและลำบากใจของเหล่าลูกน้องและแม่บ้านที่ยืนเกร็งกันเป็นแถว “ประสาท! หลงอำนาจจนเป็นบ้า เฮงซวยเอ๊ย” เธอเดินออกจากห้องอาหารตรงมายังห้องพักของถิงถิง ห้องที่ขอพ่อกับแม่มังกรไว้ก่อนหน้า ว่าจะให้แมวขนฟูสีขาวสุดรักของเธอเข้ามาอยู่ด้วย “เหมียววว” เหมือนมันจะรับรู้ได้ถึงความหงุดหงิดที่แผ่รังสีมาจากตัวของลี่หลิน ถึงได้ตรงเข้ามาคลอเคลียที่ขาเรียวสวย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอตาแป๋ว และได้ผลในทันที ลี่หลินสงบลงโดยง่าย ก่อนจะนั่งย่อตัวลงแล้วอุ้มถิงถิงไว้ในอ้อมอก “ไงถิงถิง เมื่อคืนแกคงเหงามากเลยสินะ” ปกติเธอจะนอนกอดมันทุกคืน แต่พอย้ายมาอยู่ที่นี่ เธอก็ต้องเคารพกฎกติกา ที่มังกรกำชับไว้ว่าห้ามให้มันเดินเพ่นพ่านในบ้าน เพราะเขาเกลียดแมวที่สุด ทั้งที่มันออกจะน่ารักขนาดนี้ เกลียดมันลงได้ยังไงกัน “อุ้มมันเสร็จก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าออกให้เรียบร้อย เสื้อของเธอแยกตะกร้าซักอย่างดี เพราะฉันไม่ชอบให้ขนแมวหล่นไปทั่วบ้าน” เสียงทุ้มที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้ลี่หลินงงหนัก รีบหันขวับกลับไปดู ถึงได้เห็นว่าเป็นมังกรที่ตามมาหาเรื่องเธอถึงที่ “ตามมาทำไม?” “สำคัญตัว! นี่มันบ้านฉัน ฉันจะเดินเข้าออกห้องไหนก็ได้” เขาเถียงกลับหน้าตาย ทั้งที่มองยังไงก็ดูออกว่าเขาจงใจเข้ามาหาเรื่อง “ดูแลดี ๆ แล้วกัน อย่าให้มันวิ่งซนเข้าไปอยู่ในกรงเสือของฉันล่ะ” “กรงเสือ?” หลังบ้านที่มีรั้วสูง ๆ ที่เธอสงสัย มันคือกรงเสืองั้นเหรอ เธอนิ่งงันไปด้วยใจที่สั่นไหว ถ้าเขาแค่ขู่ก็ดีไป แต่ถ้าเขาทำจริงล่ะ “ถ้าถิงถิงเป็นอะไรไป ฉันเอาเสือเฮียตายแน่” “ก็ลองดู อยากรู้เหมือนกันว่าจะทำอะไรไอ้หลงฉันได้” เขากระตุกยิ้มอย่างมีแผนร้าย ก่อนจะเดินหายออกไปจากห้อง ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกหวาดระแวงที่ยังจับอยู่ในก้อนหัวใจของลี่หลิน “เห็นยังถิงถิง ว่าผู้ชายคนนี้อันตรายแค่ไหน” เธอช้อนใต้ขาขนสีขาวนุ่ม พร้อมกับยกถิงถิงขึ้นมาพูดคุยสีหน้าจริงจัง “เพราะฉะนั้น ต่อไปนี้ระวังตัวให้ดีนะ อย่าให้ไอ้บ้านั่นเข้ามาในห้องได้เด็ดขาด มันเข้ามาเมื่อไหร่ กระโดดข่วนหน้ามันได้เลย เอาให้ยับ” เจ้าแมวตาสีฟ้าไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงร้องเหมียว ๆ อ้อนขอขนมแมวเลียจากเธอ ใสซื่อบริสุทธิ์ขนาดนี้ คนใจร้ายยังคิดจะฆ่ามันอีก จิตใจเหี้ยมไม่มีใครเกินจริง ๆ เลย เฮียมังกร!