หลังกลับมาจากกรุงเทพฯ มังกรไม่พูดไม่จากับใคร รีบตรงดิ่งกลับบ้าน พอมาถึงก็สั่งให้ป้าสาขึ้นไปเรียกลี่หลินลงมากินข้าว ทว่าลี่หลินกลับหลับไปแล้ว เขาจึงต้องนั่งกินข้าวเพียงลำพัง
“ตั้งแต่กลับเข้าบ้านหลินก็ไม่ลงมาอีกเลยเหรอ”
“ใช่ค่ะคุณมังกร”
ป้าสาเอ่ยด้วยสีหน้าลำบากใจ
“แล้วก็... ไม่พูดกับใครสักคนเลยค่ะ ป้าพยายามจะพูดด้วย แต่คุณหลินก็ไม่พูด คงจะยังโกรธอยู่”
ป้าสาเองก็รู้สึกผิดไปด้วย แม้จะไม่ได้ทำผิดไปทั้งหมด เพราะเป็นคำสั่งจากมังกร แต่ก็พอเข้าใจได้ที่โดนพ่วงท้ายไปด้วยแบบนี้
“เดี๋ยวฉันเคลียร์เอง”
ทั้งที่เขารับปากแล้ว แต่ป้าสายังมีท่าทีหนักใจเช่นเดิม ซ้ำยังหนักขึ้นไปอีก เพราะไม่รู้ว่าทั้งคู่จะคุยกันยังไง เนื่องจากที่ผ่านมาก็ไม่เคยคุยกันดี ๆ เลยสักครั้ง เกรงว่าเมื่อเช้าแค่แทงแบบเฉียด ๆ แต่รอบต่อไป อาจจะได้แผลใหญ่กว่านี้ก็เป็นได้
มังกรใช้เวลากินข้าวเพียงไม่นานก็ลุกจากเก้าอี้เดินขึ้นไปชั้นบน น่
